Archive for the ‘இந்து பண்பாடு’ Category

மணிமேகலையும் ஊழ்வினையும்…..

July 11, 2017

தர்மபூபதி ஆறுமுகம்

சங்க கால இலக்கியங்களில் மறுபிறவி குறித்தும் ஊழ்வினைகளால் மறுபிறவியில் எவ்வாறு பிறப்பெடுக்கிறார்கள் என்பதும் இலக்கியங்களின் மைய கருத்தாக இருந்து வந்திருக்கிறது.அந்த வகையில் சிலப்பதிகாரமும்,மணிமேகலையும் முக்கியமானவையாகும்.சிலப்பதிகாரத்தை தொடர்ந்து உருவான  இலக்கியம் மணிமேகலையாகும்.சிலப்பதிகார காவிய நாயகிகள் இருவர்.கண்ணகி,மாதவி.அந்த மாதவியின் மகள் தான் மணிமேகலை – இலக்கியத்தின் நாயகி. இந்த மணிமேகலை என்ற காவிய பாத்திரத்தைச் சுற்றி ஆதிரை,காய கண்டிகை,உதயணன் என்ற பாத்திரங்கள் உலாவருகிறது.அந்த அற்புதமான கதாபாத்திரங்களின் காவிய வரலாற்றையும் ஊழ்வினையின் செயல்பாட்டினையும் அற்புதமாக தந்திருக்கிறார் சீத்தலை சாத்தனார்.

சிலப்பதிகாரக் காப்பியத்தின் தலைவன் கோவலனின் மனைவி கண்ணகி. கோவலனின் காதலி கணிகையர் குலத்தைச் சார்ந்த மாதவி. கோவலனுக்கும், மாதவிக்கும் பிறந்தவள் “மணி மேகலை”. மரக்கலம் உடைந்து, தண்ணீரில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த தன் முன்னோர்களில் ஒருவனைக் காப்பாற்றிக் கரைசேர்த்தது “மணி மேகலா தெய்வம்”, அந்த தெய்வத்தின் மீது உள்ள பக்தியின் காரணமாகத் தனக்குப் பிறந்த பெண் குழந்தைக்கு “மணிமேகலை” எனப் பெயர் சூட்டினான் கோவலன். கடலில் பயணம் மேற்கொள்ளும் நல்லோருக்கு இடுக்கண் வருமாயின் அவர்களின் துயரைத் தீர்க்கும் கடற்காவல் தெய்வத்தாய் “மணிமேகலா தெய்வம்” ஆகும்.

பொருள் ஈட்டுவதற்காக மதுரை சென்ற கோவலன்,  பாண்டிய அரசியின் சிலம்பு ஒன்றினைத் திருடிய கள்வன் என்று பழி சுமத்தப்பட்டுக் கொல்லப்படுகிறான். அதனை அறிந்த மாதவி தன் பொருட்களை எல்லாம் போதி மரத்தின் கீழ் அறவண அடிகள் முன்னர்த் தானம் செய்து துறவறம் ஏற்கிறாள்.கோவலன் மற்றும் கண்ணகியின் சோக மறைவிற்கு பிறகு, மாதவி பொது வாழ்விலிருந்தும் கலைப் பணியிலிருந்தும் தன்னை விடுவித்துக் கொண்டாள். தான் கடந்த காலத்தில் வாழ்ந்த முறையையும் நினைவுகளையும் மாற்ற நினைத்த மாதவி, அவற்றின் சுவடுகளும் உலக சுகங்களும் இன்றி மணிமேகலையை வளர்க்க எண்ணி புத்த சமய மடம் ஒன்றில் அவளைச் சேர்த்து வளர்த்தாள். தன் பெண்ணான மணிமேகலையையும் துறவறத்தில் ஈடுபடுத்துகிறாள்.

வழக்கம்போல பூம்புகாரில் இந்திராவிழா நடைபெறுகிறது.இந்திரவிழாவில் நாடக மடந்தையரின் ஆடலும் பாடலும் முதன்மையானவை.ஆனால் அந்த ஆண்டு மாதவியும் மணிமேகலையும் பங்கேற்காத விழாவாக இந்திர விழா நடைபெறுகிறது. இதனால் ஊர் மக்கள் அவர்களைப் பற்றிப் பழி பேசுகின்றனர்.  ஊர் பழிக்கவே,  மாதவியின் தாயான சித்ராபதி,மாதவியின் தோழி வயந்தமாலையை அழைத்து ஊர்ப் பழியைக் கூறி மாதவியை அழைத்து வருமாறு கூறுகிறாள். ஊர்பழியைத் தீர்க்க வயந்தமாலை மாதவி மணிமேகலை இருவரையும் இந்திர விழாவிற்கு வருமாறு வேண்டுகிறாள்.ஆனால் மாதவி தான் கொண்ட ஒழுக்கத்தையும் மணிமேகலையின் உறுதியையும் விளக்கிக் கூறுகிறாள்.இனிமேற்கொண்டு எந்த ஆடல்பாடல் நிகழ்ச்சிகளிலும் பங்கேற்கப் போவதில்லை என்றும், இனி தங்களது வாழ்வு புதிய பாதையில் செல்லப் போவதையும் மாதவி உறுதிபடக் கூறுகிறாள்

காவலன் பேரூர் கனையெரி ஊட்டிய
மாபெரும் பத்தினி மகள் மணிமேகலை …
(ஊர் அலர் உரைத்த காதை, 54-57)

என்றும் உரைக்கிறாள். மணிமேகலையை ‘மாபெரும் பத்தினி கண்ணகியின் மகள்’ என்று சொல்வதன் மூலம் மணிமேகலையின் வாழ்வுப் போக்கின் திசையைத் தெளிவாக உணர்த்திவிடுகிறாள்.

கோவலன்,  கண்ணகி,  மாதவி ஆகிய மூவருக்கும் ஏற்பட்ட துன்பங்களை மாதவி வயந்தமாலையிடம் கூறியதைக் கேட்டு, துறவறத்தில் மூழ்கி புதுப் பாதையை தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்ட மணிமேகலையின் கண்களில் ஆறாகப் பெருக்கெடுக்கிறது.புத்தபெருமானுக்கு பூமாலை கட்டிக்கொண்டிருந்த மணிமேகலையின் கண்கள் ஆறாகப் பெருக்கெடுத்து கட்டிய பூமாலைகள் மீது விழுந்து நனைக்கிறது.இதைக் கண்ணுற்ற மாதவி,வேறு பூக்களை பறித்து மாலை தொடுக்குமாறு கூறுகிறாள். மணிமேகலையும் அவள் தோழி சுதமதியும் உவவனம் என்னும் சோலைக்குச் செல்கின்றனர்.

மணிமேகலையின் மீது காதல் கொண்டிருந்த அந்நாட்டு இளவரசன் உதயகுமரன் அவளைத்தேடி உவவனத்திற்கு வருகிறான். அவனிடமிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள எண்ணிய மணிமேகலை அங்கிருந்த பளிங்கினால் அமைக்கப்பட்ட பளிக்கறை மண்டபத்தில் புகுந்துவிடுகிறாள். உதயகுமரன் பளிக்கறைக்குள்ளே செல்ல வழி தெரியாமையால் மணிமேகலையைப் பலவாறு இழித்துக் கூறிவிட்டுத் திரும்பிச் சென்றுவிடுகிறான்.   உதயகுமரன் சென்றபின் மணிமேகலை வெளியே வருகிறாள். சுதமதியிடம் தன் நெஞ்சமும் உதயகுமரனை நாடுவதை எடுத்து உரைக்கிறாள்.தனது நெஞ்சம் ஏன் இப்படித் தடுமாறுகிறது என்பதை தோழியிடம் கூறுகிறாள்.அதை மாற்ற வேண்டும் என்ற உறுதியும் கொள்கிறாள். அப்போது இந்திர விழாவினைக் காண வந்த மணிமேகலா தெய்வம் மணிமேகலையின் நிலையை அறிந்துகொள்கிறது.    எனவே மணிமேகலையையும் சுதமதியையும் உதயகுமரனிடமிருந்து தப்புவிக்க அவர்களைச் சக்கரவாளக் கோட்டத்திற்குச் செல்லுமாறு கூறுகிறது. மேலும் சக்கரவாளக் கோட்டத்தின் வரலாற்றையும் கூறுகிறது. இதற்குள் இரவுப் பொழுதாகிறது. சுதமதி அங்கேயே உறங்கிவிடுகிறாள். உறங்க ஆரம்பித்த மணிமேகலையை மணிமேகலா தெய்வம் உவவனத்திலிருந்து முப்பது யோசனைத் தூரம் வான் வழியாக எடுத்துச் சென்று மணிபல்லவம் என்னும் தீவில் சேர்ப்பித்துவிட்டுச் செல்கிறது.

மணிபல்லவத் தீவிலே தனியாக விடப்பட்ட மணிமேகலை விழித்தெழுந்து தனிமையால் துன்புற்று அழத் தொடங்குகிறாள். அப்போது அவள் முன் புத்தர் அமர்ந்து அறம் உரைத்த ஆசனமான புத்த தரும பீடிகை தோன்றுகிறது. அதைக் காண்போருக்கு அவர்களுடைய பழம்பிறப்புகள் விளங்கும். மணிமேகலை அதனை வணங்குகிறாள்.  அதன் மூலம் தன் பழம்பிறப்பை உணர்கிறாள்.

முற்பிறப்பில் அசோதர நாட்டு மன்னன் இரவிவன்மன் என்பவனுக்கும் அரசி அமுதபதி என்பவளுக்கும் இலக்குமி என்னும் மகளாகப் பிறந்தாள் மணிமேகலை. செல்வச்செழிப்புடனும் வனப்புடனும் வளர்ந்த லக்குமி தனது மனதுக்குப் பிடித்த ராகுலனை திருமணம் செய்து கொள்கிறாள்.இனிமையான இல்லறம் தொடர்கிறது.ஆனால் காலன் பாம்புருவில் வந்து ராகுலனை தீண்டி,எம உலகிற்கு அழைத்து செல்கிறான்.தனது பாசக் கணவனின் உடல் தீயிட்டு கொளுத்தப்படும்போது அந்த சிதையில் தானும் புகுந்து உயிரை மாய்த்துக் கொள்கிறாள் லக்குமி.இவ்வாறு தனது முற்பிறவியின் ரகசியங்களை அறிந்து கொள்கிறாள் மாதவி.அந்த ராகுலன் தான் இந்த பிறவியில் உதயணன் என்பதையும் அதனாலேயே தன் நெஞ்சம் அவனை நாடுகிறது என்பதையும் புரிந்து கொள்கிறாள் மணிமேகலை. இவைகளையெல்லாம் மணிமேகலைக்கு புரியவைத்த மணிமேகலா தெய்வம்,  மணிமேகலைக்கு அவள் விரும்பும் வேற்று உருவத்தை அடைவதற்குரிய மந்திரத்தையும்,  வான்வழியாகச் சென்று வர உதவும் மந்திரத்தையும்,  பசியைப் போக்கும் மற்றொரு பெரிய மந்திரத்தையும் உரைத்துவிட்டுச் செல்கிறது.

மணிமேகலை அங்குள்ள கோமுகிப் பொய்கையை வலம் வருகிறாள். அப்போது பொய்கையில் தோன்றிய அமுதசுரபி மணிமேகலையின் கையில் வந்து சேர்கிறது. அமுதசுரபியைப் பெற்ற மணிமேகலை வான்வழியே புகார் நகரை அடைகிறாள். அறவண அடிகளையும் மாதவியையும் சந்தித்து நடந்தவற்றைக் கூறுகிறாள். மணிமேகலை அறவண அடிகளை வணங்கி, அமுதசுரபியை ஏந்தியவாறு புகார் நகர வீதிக்கு வருகிறாள். அவளைப் புகார் நகர மக்கள் சூழ்ந்துகொள்கின்றனர்.  அவர்களில் வித்தியாதர மங்கையாகிய காயசண்டிகை என்பவள், கற்பில் சிறந்தவளான ஆதிரையிடம் முதல் பிச்சை பெறுமாறு கூறுகிறாள்.

புகார் நகரம் வணிகர்களுக்கும் வணிகத்திற்கும் பெயர் போனது.செல்வ செழிப்போடு வாழ்ந்த வணிகர்கள் சிலர் அவ்வப்போது கணிகையர்களோடு சிலகாலம் வாழ்வதும்,பிறகு ஈட்டிய பொருட்களை தொலைத்து மீள்வதும் வாடிக்கையான ஒன்று.அப்படிப்பட்ட வணிகர்களில் சாதுவான் என்பவரும் ஒருவர்.

ஆதிரையின் கணவன் சாதுவன். அவன் தீய ஒழுக்கம் கொண்டு கணிகை ஒருத்தியுடன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுடைய பொருட்கள் தீர்ந்தபின் கணிகை அவனை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றினாள். சாதுவன் பொருள் ஈட்டுவதற்காக வணிகர்களுடன் கப்பலில் சென்றான். கடும் காற்றால் கப்பல் கவிழ்ந்தது.  சாதுவன் தப்பி நாகர்கள் வாழும் மலைப்பக்கம் சேர்ந்தான். கப்பலில் தப்பிய சிலர் காவிரிப்பூம்பட்டினம் வந்தனர்.  சாதுவன் உயிரோடு இருப்பதை அறியாத அவர்கள் அவன் இறந்து விட்டதாகக் கூறினர்.  அதனைக் கேட்ட ஆதிரை தீயில் பாய்ந்து உயிர்விடத் துணிந்தாள்.  தீயில் குதித்தாள்.  ஆனால் தீ அவளைச் சுடவில்லை.  ஆதிரை ‘தீயும் சுடாத பாவியானேன்’  என்று வருந்தினாள். அப்போது ‘உன் கணவன் இறக்கவில்லை. விரைவில் திரும்புவான்’ என அசரீரி கேட்டது. ஆதிரை மகிழ்ச்சியோடு வீடு திரும்பி நல்ல அறங்களைச் செய்து வந்தாள்.

கடல் கொந்தளிப்பிலிருந்து உயிர்தப்பி நாகர்மலையைச் சென்றடைந்த சாதுவனை நாகர்கள் பிடித்து அவனை உண்ண முயன்றனர்.  சாதுவன் நாகர்மொழியை அறிந்திருந்ததால் நாகர்களின் தலைவனோடு பேசி அவர்களுக்குக் கொல்லாமை அறத்தை அறிவுறுத்தினான். நல்வினை, தீவினை ஆகியன பற்றி விளக்கமாக எடுத்துரைத்தான்.  நல்லறிவு பெற்ற நாகர் தலைவன்,  சாதுவனுக்குப் பொன்னும் பொருளும் அள்ளித் தந்தான்.  அவற்றைப் பெற்று அங்கு வந்த சந்திரதத்தன் கப்பலில் சாதுவன் மீண்டான்.  ஆதிரை கணவனோடு மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தாள்.

ஆதிரையின் வரலாற்றைக் கூறி கற்பில் சிறந்தவளான ஆதிரையிடம் முதல் பிச்சை பெறுமாறு காயசண்டிகை கூற,  மணிமேகலை ஆதிரை வீட்டினுள் நுழைகிறாள்.  ஆதிரை பிச்சையிட்டதும் அமுதசுரபியில் உணவு எடுக்க எடுக்கக் குறையாது வந்து கொண்டே இருந்தது. காயசண்டிகை மணிமேகலையிடம் ‘‘தாயே!  என் தீராப்பசியைத் தீர்த்தருள வேண்டும்’’ என வேண்டுகிறாள். மணிமேகலை ஒரு பிடி உணவு அள்ளியிட அவள் பசி தீர்ந்தது. பின் காயசண்டிகை தனக்கு தீராப்பசி ஏற்படக்காரணமான சாபத்தை மணிமேகலையிடம் கூறுகிறாள்.

“வடதிசையில் காஞ்சனபுரம் என்பது என் ஊர். காவிரிப் பூம்பட்டினத்தில் நடைபெறும் இந்திர விழாவைக் காண நானும் என் கணவனும் வான் வழியே பறந்து வந்தோம். இடையே ஓர் ஆற்றங்கரையில் தங்கினோம். அங்கு விருச்சிகன் என்ற முனிவன் நீராடிவிட்டு வந்து உண்பதற்காக ஒரு பெரிய நாவல் கனியைத் தேக்கு இலையில் வைத்துவிட்டுச் சென்றிருந்தான். நான் என் தீவினையால் அக்கனியை என் காலால் சிதைத்துவிட்டேன். நீராடிவிட்டுத் திரும்பிய முனிவன் சினந்து, ‘இக்கனி பன்னிரண்டாண்டுக்கு ஒருமுறை ஒரு கனியைத் தரும் நாவல் மரத்தில் உண்டானது. இதை உண்பவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பசியில்லாமல் இருப்பர்.   நான் பன்னிரண்டாண்டு நோன்பிருந்து இதை உண்ணும் வழக்கமுடையவன்.  இதை நீ சிதைத்தாய்.  ஆகவே இனி நீ வான் வழியே செல்லும் சக்தியை இழப்பாய். யானைத் தீ என்னும் தீராப்பசி நோயால் துன்பப்படுவாய். பன்னிரண்டு ஆண்டுக்குப்பின் கிடைக்கும் நாவல் கனியை நான் உண்ணும் நாளில் உன் பசி தீர்வதாக’ எனச் சபித்தான்.  முனிவன் சொன்ன பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் முடியும் நாள் இதுபோலும், உன்கையால் உணவு பெற்றுப் பசி தீர்ந்தேன்” என்று கூறிய காயசண்டிகை தன் நாட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்கிறாள்.

மணிமேகலை,உதயகுமரன் தன்னை அடையாளம் கண்டு கொள்ளாத வகையில் காயசண்டிகையின் வடிவம் கொண்டு பசிப்பிணி தீர்க்கும் நல்லறத்தைப் புரிந்து வருகிறாள். காயசண்டிகையின் வடிவில் இருப்பவள் மணிமேகலையே என்று அறிந்த உதயகுமரன் அவளை அடைய முற்படுகிறான்.

காயசண்டிகையை சந்திக்க வந்த அவள் கணவன் காஞ்சனன், மாற்று உருவில் இருக்கும் மணிமேகலையை தனது மனைவி எனத் தவறாக எண்ணி,தகாது நடக்கும் உதயணனை தனது வாளால் வெட்டிக் கொல்கிறான்.அங்கே இருந்த கந்திற்பாவை காஞ்சனனுக்கு,நடந்த உண்மைகளை சொல்கிறது. அதுமட்டுமல்லாது காயசண்டிகை ஊர் திரும்பும்போது யாரும் மேலே பறக்கக் கூடாத விந்திய மலை மீது பறந்து சென்றதையும் அதனால் மலையைக் காக்கும் விந்தாகடிகை அவளை இழுத்துத் தன் வயிற்றுக்குள் அடக்கிக் கொண்டதையும் கூறுகிறது. காஞ்சனன் வருந்தி ஊர் திரும்புகிறான்.

உதயகுமரன் இறப்பிற்கு மணிமேகலையே காரணம் என எண்ணிய அரசன் அவளைச் சிறையில் இடுகிறான். அரசமாதேவி தன் மகன் மேல் கொண்ட பாசத்தினால் மணிமேகலையை வஞ்சித்து வருத்திட முயல்கிறாள்.  ஆனால் மணிமேகலை இக்கொடுஞ் செயல்களால் எவ்விதத்திலும் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதைக் கண்டு அஞ்சித் தன் பிழையினை உணர்கிறாள்.  மணிமேகலை அவளுக்கு நல்லறங்களைப் போதிக்கிறாள்.  காமத்தின் கொடுமை, கொலையின் கொடுமை, கள்ளின் கொடுமை, பொய்யின் தீமை, களவின் துன்பம் எனத் தீய குற்றங்களின் தன்மையை உணர்த்துகிறாள்.  பசிபோக்குவதும் உயிர்களிடத்து அன்பு செலுத்துவதுமே அறம் என்கிறாள்.  அப்போது அங்கு வந்த அறவண அடிகள் அரசிக்கு மேலும் பல அறநெறிகளை அருளுகின்றார். மணிமேகலை அனைவரையும் வணங்கிச் சாவக நாட்டிற்குச் செல்கிறாள்.

சாவக நாட்டில் புண்ணியராசனாகப் பிறந்திருந்த ஆபுத்திரனைச் சந்திக்கிறாள்.  அவன் தன் பழம் பிறப்பை உணர்ந்து கொள்ள மணிபல்லவத் தீவிற்குச் செல்லுமாறு தூண்டுகிறாள். தானும் மணிபல்லவத் தீவை அடைகிறாள்.  அங்குப் புண்ணியராசன் தன் பிறப்பை உணர்ந்து கொள்கிறான்.  அப்போது காவல்தெய்வமான தீவதிலகை மணிமேகலையிடம்,  கோவலனின் முன்னோன் ஒருவன் கடலில் விழுந்து தவித்தபோது,  மணிமேகலா தெய்வம் அவனைக் காப்பாற்றிக் கரை சேர்த்தது.  உயிர்தப்பிய அவன் தான தருமங்கள் பல செய்தான். அவன் செய்த நற்செயல்களை அறிந்து கொள்ள வஞ்சி நகருக்குச் செல்லுமாறு கூறுகிறது.  மணிமேகலை புண்ணியராசனுக்கு அறம் உரைத்துப் பின் வஞ்சி நகருக்குப் புறப்படுகிறாள்.

மணிமேகலை வஞ்சி மாநகரை அடைந்து,   அங்கிருந்த சமயக் கணக்கராகிய அளவைவாதி, சைவவாதி, பிரமவாதி, வைணவவாதி, வேதவாதி, ஆசீவகவாதி, நிகண்டவாதி, சாங்கியவாதி, வைசேடிகவாதி,  பூதவாதி ஆகிய பலரும் தம்தம் சமயத்தின் நுண் பொருட்களை உரைக்கக் கேட்டு அறிகிறாள்.  அவள் மனம் அமைதி பெறவில்லை.  அங்கிருந்து காஞ்சி மாநகரம் செல்கிறாள்.  அங்கு அறவண அடிகளைச் சந்தித்து மெய்ப்பொருள் உரைத்தருளுமாறு வேண்டுகிறாள்.  அறவண அடிகள் மணிமேகலைக்குப் பிறர் மதமும் தம்மதமும் எடுத்துரைத்து மெய்ப்பொருளாகிய தரும நெறியின் நுண்மையான பொருட்களை விளக்குகிறார். மணிமேகலை அவர் உணர்த்திய ஞான விளக்கின் துணையால் தெளிவு பெறுகிறாள்.

முடிவில் ‘என் பிறப்புக்குக் காரணமாகிய குற்றங்கள் நீங்குக’  என வேண்டி நோன்பு நோற்கத் தொடங்குகிறாள்.மக்களின் பசியைப் போக்குவதையே தன் கடமையாகக் கொண்டு வாழ்ந்த மணிமேகலை, அவள் மறைவிற்கு பின் தெய்வமாகப் போற்றப்பட்டாள்.

Advertisements

ஆங்கிலப் புத்தாண்டு – எப்போ திருந்து வாங்க?

December 29, 2015

ஆறு.தர்மபூபதி

பல ஆண்டுகள் இருக்கும்…….
ஆங்கிலப் புத்தாண்டு முதல் நாளில்,ஹிந்துக் கோவில்கள் வழிபாட்டிற்கு நள்ளிரவு கூட திறந்திருந்த நேரம்……. (பிற்காலத்தில் பலத்த எதிர்ப்பின் காரணமாக நள்ளிரவு கோவில் திறப்பது நிறுத்தப்பட்டது என்பது வேறு விசயம்)
அன்று ஆங்கிலப் புத்தாண்டு ……
அப்போது நான் அரசுப்பணியில் இருந்தேன். எனது உயர் அதிகாரி ஒருவர் எங்கள் ஊருக்கு அருகில் உள்ள சுற்றுலா தலத்தில் தங்கியிருந்தார்.அவர் தங்கியிருந்த இடம் வாகன வசதி இருந்தால் மட்டுமே செல்லக் கூடிய இடம். பொதுவாக ஆங்கிலப் புத்தாண்டு அன்று உயர் அதிகாரிகளை சந்தித்து வாழ்த்து சொல்வது எழுதி வைக்கப்படாத சட்டமாக இருந்தது. ஆனால் இந்த உயர் அதிகாரி யாரும் எளிதாக நெருங்க முடியாத இடத்தில் அன்று தங்கியிருந்தது ஆச்சர்யத்தை தந்தது. நான் அருகாமையில் இருந்ததால் அவருடைய தேவைகளை கவனித்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு இருந்ததால் நான் அவரை சந்திக்கும் வாய்ப்பு இருந்தது.
அன்று காலை ஆங்கிலப் புத்தாண்டு முதல் நாள். நான் அவரை சந்திக்க சென்றிருந்தேன். அப்போது அவரது அறையில் இன்னொரு விருந்தினர் வந்ததைக் காண முடிந்தது.ஆனால் அந்த விருந்தினரை சொற்களால் புரட்டி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார் எங்கள் உயர் அதிகாரி. “இந்த ஆங்கிலப் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் தேவையில்லை என்பதால் தான் நான் இவ்வளவு தூரம் வந்து தங்கியிருக்கிறேன்.ஆனால் விடாமல் என்னை இங்கு வந்து பார்த்து புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களை சொல்லுகிறீர்கள். நீங்களெல்லாம் படித்தவர்கள் தானே….உங்களுக்கு கொஞ்சமாவது புத்தி உள்ளதா? நான் கிறிஸ்தவன் அல்ல,நீங்களும் கிறிஸ்தவன் அல்ல.எதற்கு இந்த வாழ்த்து….. இந்த புத்தாண்டுக்கும் நமக்கும் ஏதாவது ஒரு வகையில் சம்பந்தமுண்டா?அலுவலக ரீதியிலாவது இந்த புத்தாண்டுக்கும் நமக்கும் சம்பந்தமுண்டா?அதுவும் இல்லை?ஏன் இந்த போலியான சம்பரதாயம்? ஏதோ வெள்ளைக்காரன் வந்தான், நம்மை மூளைச் சலவை செஞ்சுட்டு போயிருக்கான்….. யோசிச்சுப் பாருங்க….
imageமெக்காலே சொல்லிட்டுப் போனான். இப்போ நான் அறிமுகப்படுத்தர கல்வித்திட்டம் எதிர்காலங்களில் இந்தியர்கள் நிறத்தால் மட்டுமே கறுப்பர்களா இருப்பார்கள். நடை உடை கலாச்சாரத்தில் வெள்ளையர்களாக மாறி விடுவார்கள் என்று சொன்னது எவ்வளவு உண்மையாகி விட்டது?” என்று பொரிந்து தள்ளிவிட்டார். வந்தவர் நெளிந்தார்.
மீண்டும் அந்த அதிகாரி,”தப்பா எடுத்துக்காதீங்க…. இந்த தப்ப செய்யரவனே நல்லா அதிகம் படிச்சவன்தான் தான்….. அறிவு ஜீவிகள் தான்……வீட்டில வெளியே ஆங்கிலத்திலே பேசினாத்தான் கவுரவம்னு நினைக்கிறான்……ஆங்கில கலாச்சாரத்தை பின்பற்றது தான் பெருமைன்னு நினைக்கிறான். நமக்கு வெட்கமா இல்லே….. நாம ஒரு கிருத்தவனுக்கு வாழ்த்து சொன்னா ஏத்துக்கலாம்.சம்பந்தமே இல்லாத நாம ஏனுங்க இந்த வாழ்த்துக்களை பரிமாரிக்கணும்? அப்பொறம் வரிசையா அத்தனை அதிகாரிகளும் உயர் அதிகாரிகளைப் பார்த்து வாழ்த்துக்களைப் பரிமாறிக்கணும், பரிசுகளை வழங்கணும்….இந்த கொடுமையெல்லாம் நம்ம நாட்டைத் தவிர வேறு எங்கும் நடக்காது… இதெல்லாம் வேண்டாம்னு தவிர்ப்பதற்குத்தான் இன்னைக்கு ஒருநாளைக்கு இங்க வந்தா, இங்கேயும் வந்துட்டிங்களே…..” விளாசி விட்டார்.
பிறகு அவருக்கு சாப்பிடுவதற்கு உணவு ஏற்பாடு செய்து அனுப்பி வைத்தார். அப்போது தான் தெரிந்தது, எங்களூரில் ஒரு பழமொழி சொல்வார்கள்.
“செருப்பில அடிச்சு கைல கருப்பட்டி கொடுத்த மாதிரி”ன்னு .
அன்றைக்குத்தான் நேரிலேயே பார்த்தேன்….
ஆங்கிலப் புத்தாண்டு விசயத்திலே நம்ம ஜனங்க குறிப்பா, மெத்த படிச்ச அறிவு ஜீவிகள் எப்போ திருந்து வாங்க?

தமிழர்களின் கடவுள் முருகப் பெருமான்,திருமால்……….

July 12, 2015
ஆறு.தர்மபூபதி
ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழர்கள் தாங்கள் வாழும் நிலத்தை ஐந்து வகையாக பிரித்துவிட்டார்கள். கண்களுக்கு எட்டிய தூரம் பரந்த சமவெளி நிலத்தையும் அந்த நிலத்தை நம்பியே தங்களுடைய வாழ்வாதாரமும் இருந்தால் அந்த பரந்த சமவெளி நிலத்தை மருத நிலம் என்றார்கள்.
கண்களுக்கு எட்டிய தூரம் சுற்றி சூழ்ந்திருக்கும் மலை பிரதேசத்தையும் அந்த மலையை நம்பி தங்களுடைய வாழ்வாதாரம் இருந்தால் அந்த இடத்தை குறிஞ்சி நிலம் என்றார்கள்.
இப்படியே மலை பிரதேசத்தை ஒட்டியிருக்கும் நிலத்தை முல்லை நிலம் என்றார்கள்.
பரந்து விரிந்த கடலையும் தங்களுடைய வாழ்வாதாரம் கடலை நம்பியிருப்பதால் அதை நெய்தல் நிலம் என்றார்கள்.
கோடை காலத்தில் முல்லை நிலம் வெப்பத்தால் வரண்டு இருப்பதால் அதை பாலை என்றார்கள்.
அப்படியே இந்த ஐந்துவகை நிலங்களுக்கும் தனித் தனியே கடவுளர்கள் உண்டு.
குறிஞ்சி நிலம் என்பது பண்டைத் தமிழகத்தில் பகுத்து அறியப்பட்ட ஐந்து வகைத் தமிழர் நிலத்திணைகளில் ஒன்றாகும். மலையும் மலை சார்ந்த இடங்களும் குறிஞ்சி என அழைக்கப்படுகின்றன. குறிஞ்சி நிலத்திற்கு முருகன் குலதெய்வமாக பண்டைய மக்களால் வழிபடப்பட்டார். குறிஞ்சி நிலத்து ஊர்கள் சிறுகுடி, பாக்கம் என்று அழைக்கப்பட்டன. “சேயோன் மேய மைவரை உலகமும்” எனத் தொல்காப்பியம் குறிஞ்சி நிலம் பற்றிக் கூறுகிறது.
குறிஞ்சி  நிலத்தின் கருப்பொருட்கள்
தெய்வம்: முருகன்
மக்கள்: குறவர், பொருப்பன், வெற்பன், சிலம்பன், நாடன், கொடிச்சி
மரங்கள்: வேங்கை, அகில், சந்தனம், மூங்கில்
விலங்குகள்: குரங்கு, கரடி
பறவை : கிளி, மயில்
பறை : தொண்டகம், வெறியாட்டு
பண்: குறிஞ்சி யாழ்
மலர்கள்: குறிஞ்சி, காந்தள்
தொழில்: கிழங்கு அகழ்தல், தேன் எடுத்தல்
நீர் நிலை : அருவி, சுனை
முல்லை என்பது பண்டைத் தமிழகத்தில் பகுத்து அறியப்பட்ட ஐந்து வகைத் தமிழர் நிலத்திணைகளில் ஒன்றாகும். காடும், காடு சார்ந்த இடங்களும் முல்லை நிலமாகும். செம்மண் பரந்திருத்தலால் முல்லை நிலமானது செம்புலம் எனவும் அழைக்கப்பட்டது. இந்நிலம் முல்லை     மலரைத் தழுவிப் பெயரிடப்பட்டது. ” மாயோன் மேய காடுறை உலகமும்” எனத் தொல்காப்பியம் முல்லை பற்றிக் கூறுகிறது.
முல்லை நிலத்தின் கருப்பொருட்கள்
தெய்வம்: திருமால்
மக்கள்: இடையர், இடைச்சியர், ஆயர், ஆய்ச்சியர்
உணவு: வரகு, சாமை
பறவைகள்: காட்டுக் கோழி
விலங்குகள்: மான், முயல், பசு, மரை
நீர் நிலை : காட்டாறு
மரங்கள்: கொய்யா, காயா, குருத்து
மலர்கள்: முல்லை, பிடா,தொன்றி
பண்: பறை, முல்லை யாழ்
பறை : ஏறுகோள்
தொழில்: சாமை, வரகு விதைத்தல், களை எடுத்தல், குழலூதல், ஏறு தழுவல், குரவைக் கூத்தாடல், மந்தை மேய்த்தல்
ஊர்: பாடி,சேரி
மருதம், வயலும் வயல் சார்ந்த இடமும் மருதம் என அழைக்கப்பட்டது. இதனால் மருத நிலத்தில் வாழ்ந்தோர் உழவுத் தொழில் புரிவோராவர். மருதநில மக்கள் மள்ளர் எனப்பட்டனர், மருத நிலத்தலைவர்கள் மகிழ்நன், ஊரன் என்று அழைக்கப்பட்டனர்.
மருத நிலத்தின் கருப்பொருட்கள்
தெய்வம்: இந்திரன்
மக்கள்: மள்ளர், உழவர், உழத்தியர், கடையர், கடைசியர்
பறவைகள்: நாரை, குருகு, தாரா, அன்றில்
விலங்குகள்: எருமை, நீர்நாய்
மலர்கள்: தாமரை, கழுநீர், குவளை
மரங்கள்: காஞ்சி, மருதம்
உணவு: செந்நெல், வெண்நெல்
பண்: மருத யாழ்
பறை : நெல்லரி
தொழில்: களைகட்டல், நெல்லரிதல், கடாவிடல்
நீர் நிலை : பொய்கை, ஆறு
நெய்தல் நிலம் என்பது பண்டைத் தமிழகத்தில் பகுத்து அறியப்பட்ட ஐந்து வகைத் தமிழர் நிலத்திணைகளில் ஒன்றாகும். கடலும் கடல் சார்ந்த இடங்களும் நெய்தல் என அழைக்கப்படுகின்றன. நெய்தல் நிலத்தலைவர்கள் கொண்கன், சேர்ப்பன், துறைவன், புலம்பன் என்ற பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டனர். “வருணன் மேய பெருமணல் உலகமும்” எனத் தொல்காப்பியம் இதுபற்றிக் கூறுகிறது. நெய்தல் மலரில் உப்பங்கழிகளில் பூக்கும் உவர்நீர் மலர், நெல்வயலில் பூக்கும் நன்னீர் மலர் என இருவகை உண்டு.
நெய்தல் நிலத்தின் கருப்பொருட்கள்
தெய்வம்: வருணன்
மக்கள்: சேர்ப்பன், நுளைச்சி, நுளையர், பரதவர், பரத்தியர்
பறவைகள்: கடற்காகம்
விலங்குகள்: சுறா
மரங்கள்: கண்டல், புன்னை, ஞாழல்
மலர்கள்: நெய்தல், தாழை, கடம்பு
பண்: மீன்கோட் பறை, விளரி யாழ்
தொழில்: மீன் பிடித்தல், மீன் உலர்த்தல், உப்பு உணக்கல், உப்பு விற்றல்
உணவு : மீன்
நீர் நிலை : கேணி, கடல்
பாலை என்பது பண்டைத் தமிழகத்தில் பண்பின் அடிப்படையில் பகுத்து அறியப்பட்ட ஐந்து வகைத் தமிழர் நிலத்திணைகளில் ஒன்றாகும். குறிஞ்சி, முல்லை ஆகிய நிலத்திணைகளுக்கு இடையிலமைந்த பாழ் நிலப் பகுதி பாலை ஆகும். அதாவது காடாகவுமில்லாமல் மலையாகவும் இல்லாமல் இரண்டும் கலந்து மயங்கி வெப்ப மிகுதியால் திரிந்த சுரமும் சுரம் சார்ந்த இடமும் பாலை நிலமாகும். பாலை நிலத்தலைவர் காளை, விடலை என அழைக்கப்பட்டனர். பாலை நில மக்கள் எயினர் எனப்பட்டனர்.
பாலை நிலத்தின் கருப்பொருட்கள்
தெய்வம்: கொற்றவை
மக்கள்: விடலை, காளை, மறவர், மறத்தியர்
பறவைகள்: பருந்து, கழுகு
மரங்கள்: உழிஞ, பாலை, இருப்பை
மலர்கள்: மராம்பு
பண்: பஞ்சுரப் பண் (பாலை) யாழ்
பறை : ஆறலை, சூறைகோள்
தொழில்: வழிப்பறி செய்தல், சூறையாடல், ஆறலைத்தல்
உணவு: ஆறலைத்தலால் வரும் பொருள்
நீர்: கிணறு
விலங்கு: வலியிலந்த புலி
யாழ்: பாலையாழ்
ஊர்: குறும்பு 
இப்படி ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரேயே தமிழர்களின் தெய்வமாக           வழிபாட்டு வந்துள்ளனர். இவை சங்க கால இலக்கியங்களிலும் தெளிவாக எடுத்துரைக்கப் பட்டுள்ளது. ஆனால் இன்றைய ஹிந்து மத எதிர்ப்பாளர்களான வெளிநாட்டு மத ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் தமிழ் தமிழன் என்ற முகமூடியை அணிந்து கொண்டு தமிழர்களின் பண்பாட்டை சிதைக்க முயலுகின்றனர். இவர்களின் உருவாக்கம் தான் திராவிடக் கட்சிகளும் ராமசாமி நாயக்கரும். ஆகவே போலியான தமிழ் பேசுவோரை புறம் தள்ளி ஒதுக்க வேண்டும்.

யாருக்கும் வெட்கமில்லை!

July 11, 2015
ஆறு.தர்மபூபதி
கடந்த சில நாட்களுக்கு முன் கோவை மாநகரில் தனியார் பள்ளியில் படிக்கும் ஒரு பிளஸ்டூ படிக்கும் மாணவி அளவுக்கு மீறீய மது போதையில் இருந்தது குறித்து கிட்டத்தட்ட அனைத்து ஊடகங்களும் பரபரப்பு செய்திகளை வெளியிட்டும், அதேபோன்று தொலைக்காட்சி சானல்களும் தங்கள் பங்குக்கு பரபரப்பாக விவாதங்களை நடத்தி தங்கள் வியாபாரத்தை கடை விரித்ததை அனைத்து மக்களுமே கண்டுகளித்தார்கள். பொதுவாகவே இப்போதெல்லாம் ஊடகங்களானாலும் சரி தொலைக்காட்சி சானல்களானாலும் சரி நேர்மையான நல்ல செய்திகளை (positive news) வெளியிடுவதில்லை. மாறாக எதிர்மறையான செய்திகளை (negative news) வெளியிடுவதிலே பெரும் அக்கறை கொள்கிறார்கள். காரணம் அவர்களின் வணிக நோக்கம். ஜனநாயகத்தின் ஐந்தாம் தூண் என்று சொல்லக் கூடிய பெரும்பாலான ஊடகங்களானாலும் சரி தொலைக்காட்சி சானல்களானாலும் சரி இது தான் இன்றைய உண்மையான நிலை. பிற மாநிலங்களிலும் குடிப்பதற்கு அனுமதியிருந்தாலும் தமிழக சீரழிவை அங்கு காண முடிவதில்லை.
images (3)இன்றைக்கு இந்த பிளஸ் டூ படிக்கும் மாணவி போன்று பள்ளி மாணவர்கள் சிறு குழந்தைகள் பெண்கள் போன்றவர்களும் இந்த மதுப் பழக்கத்திற்கு அடிமையாகி வருதல் வேகமாக பரவி வருகிறது. படிக்கவா குடிக்கவா என்ற நிலையில் மாணவர்கள் சமுதாயம் வழி நடத்தப்படுகிறது. ஏன் நான்கு வயது குழந்தைக்கு மது கொடுத்து அந்த பச்சிளங்குழந்தை மது அருந்துவதை பார்த்து மட்டற்ற மகிழ்சி கொள்ளும் அளவிற்கு இந்த சமூகம் முன்னேறியிருக்கிறது.தமிழ் பெண்கள் அதுவும் இளம் பெண்கள் கூட குடிக்க ஆரம்பித்துள்ளது தமிழ் சமுதாயம் இந்த திராவிடக் கட்சிகளால் எப்படி சீரழிந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதற்கு இனி என்ன சாட்சி வேண்டும்? அந்தக் காலத்திலெல்லாம் அதாவது திராவிடக் கட்சிகள் தமிழகத்தில் காலூன்றும் வரை குடிப்பழக்கத்திற்கு ஆளான ஒருவன் சமூகத்தின் பார்வையில் கீழ்த்தரமான மனிதனாக கருதப்பட்டான். ஊருக்கு வெளியே கள்ளுக்கடை இருக்கும் யாருக்கும் தெரியாமல் சில பேர் குடித்துவிட்டு வருவார்கள். குடித்துவிட்டு வருபவர்களை குடிகாரன் என்று சொல்லி யாருமே அந்தக் குடும்பத்தை நெருங்க மாட்டார்கள். குடிகாரன் என்ற சொல் சமூகத்தில் கடைநிலை சார்ந்தவனாகவும் ஒழுக்கமற்ற மனிதனாகவுமே கருதப்பட்டது. குடிப்பழக்கம் கொண்ட பெரிய மிகவும் வசதி படைத்த மனிதர்கள் கூட சமூகத்தில் தூற்றப்பட்டனர். குறிப்பாக பெண்களோ சிறுவர்களோ இந்த மதுப் பழக்கத்திற்கு அடிமையானதாக சமூகத்தின் அடிமட்ட குடும்பங்களில் கூட அன்றைக்குப் பார்க்க முடியாது. 
அந்தக் காலத்திய தமிழ் திரைப்படங்களே இன்றைக்கு சாட்சியாக உள்ளன. திரைப்படங்களில் கதாநாயகன் உட்பட ஒழுக்கமான பாத்திரங்களில் வருபவர்கள் மது அருந்தும் காட்சிகளில் தோன்ற மாட்டார்கள். திரைப்படங்களிலே தோன்றும் கதாநாயகன் மது அருந்த மாட்டான். பொய் பேச மாட்டான். பிறருக்கு உதவி செய்வான், நல்ல தனி மனித ஒழுக்கத்திலே சிறந்து விளங்குவான். பிற பெண்களை தாயாக மதிப்பான். நல்ல தெய்வீக பற்று கொண்டு நீதி நேர்மை தர்மம் போன்றவற்றை தனது வாழ்வில் கடைபிடிக்கும் பண்பாளனாக கதாநாயக பாத்திரத்தை சித்தரித்திருப்பார்கள். அன்றைக்கு சமூகத்தில் தொன்னூறு விழுக்காடு மனிதர்கள் இப்படித்தான் வாழ்ந்தார்கள். பத்து விழுக்காடு மனிதர்கள் தான் அன்றைய திரைப்படத்தில் வந்த வில்லன்கள் போன்று தீயபழக்கங்களுக்கு அடிமையாக வாழ்ந்தார்கள். இது நிதர்சனமான உண்மை. இன்னும் சொல்லப் போனால் குடிகாரன்களைக் கண்டால் பயந்து ஒடுவார்கள். ஆனால் இன்றைக்கு நிலைமை தலைகீழாக மாறிவிட்டது. imagesஆண் பெண் இளம் ஆண் பெண் சிறுவர்கள் குழந்தைகள் என எந்த பாகுபாடுமின்றி குடிக்கத் தொடங்கி விட்டனர். பெண்களின் சுதந்திரம் வேண்டி பாடிய பாரதி இன்றைக்கு இருந்திருந்தால் நெஞ்சு பொறுக்கதில்லையே என்று மீண்டும் பாடி உயிரையே மாய்த்துக் கொண்டிருப்பான்.  இன்றைக்கு வரும் திரைப்பட கதாநாயகன் மட்டுமல்ல அனைத்து கதாபாத்திரங்களுமே மதுவை குடிப்பது ஏதோ அன்றாட உணவு பழக்கம் போலவே குடிப்பதை தினசரிப் பழக்கமாகவே சித்தரிக்கிறார்கள். காரணம் சமூகத்தின் சில பேரிடமிருந்த இந்த போதைப் பழக்கம் திரைப்படத்துறையினரால் மிகைப்படுத்தப்பட்டு  இன்றைய இந்த சமூகம் யதார்த்தமான நிலையாக வாழத் தொடங்கி ஏற்றுக் கொண்டு விட்டதாகவே கருத வேண்டியுள்ளது.
images (1)அதைவிட மிகப் பெரிய அவலம் மக்களைப் பாதுகாக்கவேண்டிய அரசாங்கமே மதுக்கடைகளை திறந்து வணிகம் செய்து கொண்டிருக்கிறது. குடிகாரன் பிள்ளை என்று அந்தக் காலத்தில் கேவலமாகப் பேசப்பட்ட நிலை மாறி தனது தந்தைக்கு பள்ளி செல்லும் சிறார் மதுக்கடைக்கு சென்று மது வாங்கி வருவதையும் நாளடைவில் அந்த பள்ளி மாணவனும் மதுப் பழக்கத்திற்கு அடிமையாவதும், அந்த மாணவன் மூலமாக இதர பள்ளி மாணவர்களும் போதைப் பழக்கத்திற்கு அடிமையாவதும் வாடிக்கையாகி விட்டது. இப்போது மாணவியர்களும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு இந்த பழக்கத்திற்கு அடிமையாகி வருவதை என்னவென்று சொல்வது? மது அருந்துபவன் தான் இன்றைக்கு சமூகத்திலே பெரிய மனிதனாக கருதப்படும் பழக்கம் வந்துவிட்டது. அன்றைக்கு மது அருந்தி அடிமையானவன் கூட தன் மகன் இந்த மதுப் பழக்கத்திற்கு அடிமையாகி விடக் கூடாதே என்று நினைத்தான். ஆனால் இன்றைக்கு மது அருந்தாதவர்கள் தீண்டத்தகாத ஜன்மங்களாக கருதப்படுகிறார்கள் என்பது உண்மையிலும் உண்மை. இந்த அவல நிலைக்கு யார் காரணம்?
download (1)வள்ளுவரை தூக்கிப்பிடித்துக் கொண்டு ஆட்சிக்கு வந்தவர்கள் வீதியெங்கும் மதுக் கடைகளை திறந்து வைத்துள்ளார்கள். வள்ளுவர் என்ன குடிக்கவா சொன்னார்? வள்ளுவர் தான் எழுதிய திருக்குறளில் மது குடிப்பதை எதிர்த்து பதிவு செய்திருப்பது மட்டுமல்ல கள்ளுண்ணாமை என்ற அதிகாரத்தையே எழுதியுள்ளார். திராவிட ஆட்சியாளர்கள் உண்மையிலேயே வள்ளுவரை பின்பற்றியா ஆட்சி செய்கிறார்கள். வள்ளுவருக்கு கோட்டம் எடுத்து விட்டால் போதுமா? வள்ளுவருக்கு சிலை அமைத்து விட்டால் போதுமா? வாயெல்லாம் வள்ளுவரைப் பாடிவிட்டு அந்த வாயாலேயே மதுவையும் மாமிசத்தையும் சாப்பிடும் இந்த அவல நிலை வேறு எங்காவது உண்டா? அன்றைக்கு பள்ளிகளில் நீதி போதனைகளை போதிப்பார்கள். எது நல்லது எது கெட்டது என்பதை பாரம்பரியக் கதைகள் வாயிலாக பண்பாட்டை போதித்தார்கள். கொடுமை,….. இந்தியாவின் போலி மதச்சார்பின்மையாளர்கள் அதற்கும் வேட்டு வைத்து விட்டார்கள்.
unnamedஊடகங்களும் திரைப்படங்களும் விபச்சாரமா செய்கின்றன? அத்துனை தனி மனித ஒழுக்கக் கேடுகளையும் நியாயப்படுத்தி செய்திகளையும் திரைப்படங்களையும் வெளியிடுவது நியாயம் தானா? தொலைகாட்சி சானல்களில் வரும் தொடர்கள் தனி மனித ஒழுக்கத்தை சிதைக்கின்றன. தீய செயல்கள் தீர செயல்களாக சித்தரிக்கப் படுகின்றன. இந்த தொடர்களைப் பார்க்கும் பெண்கள் சிறுவர்கள் தாங்களும் இதைப் போன்று செயல்பட ஆரம்பிக்கின்றனர். ஆனால் இந்த அவலங்களை பத்திரிக்கை சுதந்திரம் என்ற பெயரில் பலர் நியாயப் படுத்துகின்றனர்.
அரசாங்கமும் சரி, இன்றைக்கு ஊடகங்களும் சரி சமூகத்திற்கு எதிராகவே இயங்குகின்றன. ஆனால் பெற்றோர்கள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்? இன்றைக்கு இந்த பழக்க வழக்கங்களுக்கு அடிமையானவர்கள் தான் இன்றைய நடுத்தர வயது இளம் வயது பெற்றோர்கள். பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் பாசம் என்ற பெயரில் தங்கள் குழந்தைகளின் தனி மனித ஒழுக்கங்களை சிதறடிக்கிறார்கள். நன்கு படித்து பட்டம் பெற்ற தாய் தந்தையரின் குடும்பத்தில் பிறந்த மாணவி இந்த மது பழக்கத்திற்கு அடிமையாகி இருப்பது எவ்வளவு கேவலம்.இன்றி இந்தக் குடும்ப மானம் ஊடகங்களிலும் தொலைக் காட்சி சானல்களிலும் கப்பலேறிக் கொண்டிருக்கிறது. பெற்றோர்கள் இப்போது அழுது என்ன பயன்? மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தை தனது குழந்தைகள் பின்பற்றும் போது அதைக் கண்டு மகிழும் பெற்றோருக்கு இது ஒரு பாடம்.  தங்கள் வளரும் குழந்தைகளை சீர்திருத்தி வளர்க்க முடியாமல் சிலர் தவிக்கிறார்கள். அந்தக் காலத்தில் தாய் தந்தையுருடன் மகன் வாழ்ந்த காலம். குடித்து விட்டு வீட்டிற்கு வருவது என்பது அபூர்வம். காரணம் பெற்றோர்கள் கண்டிப்பார்கள் என்ற பயம் இருந்தது. அது மட்டுமல்ல. தாத்தா பாட்டிகள் தங்களது பேரக் குழந்தைகளுக்கு நல்ல ஒழுக்கங்களை போதிக்கும் வகையில் பாட்டி கதைகள் சொல்வது வழக்கம். தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு சாப்பாடு ஊட்டும்போது வெறும் சாப்பாட்டை மட்டும் ஊட்டமாட்டார்கள். பாசத்தையும் சேர்த்தே ஊட்டுவார்கள். அது மட்டுமல்ல அந்த சாப்பாட்டுடன் சின்ன நீதிக் கதைகள் தனி மனித ஒழுக்கங்களைப் போதிக்கும் சம்பவங்களையும் கதையாகவே சாப்பாட்டுடன் ஊட்டி விடுவார்கள். இது நமது நாட்டின் பண்பாடு. இன்றைக்கு தாத்தாவும் இல்லை பாட்டியும் இல்லை அம்மாவும் வேலைக்கு போய்விடுவாள் அப்பாவும் வேலைக்கு போய்விடுவார். போட்டு வைத்திருக்கும் சாப்பாட்டை தொலைக்காட்சி சானல்களை பார்த்து தானே சாப்பிட்டுக் கொள்ள வேண்டிய துர்பாக்கிய நிலைக்கு குழந்தைகள் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த இன்றைய சமூகம் வந்துவிட்டது.
123குடிப்பழக்கத்தால் பெண்கள் மட்டுமல்ல ஒரு குடும்பமே சீரழிகிறது. அதனால் தான் மகாத்மா காந்தி மது குடிப்பதை தடை செய்ய வேண்டும் என்று தனது பிரதான கொள்கையாக கொண்டார். இந்த போதனையை முன்வைத்து ஏதாவது ஊடகங்களோ அல்லது சானல்களோ பிரச்சாரம் செய்து வருகிறதா? அவர்கள் நோக்கம் வணிகம். அடுத்து பரபரப்பு செய்திகள் வரும் வரை ஒரு மாணவி குடித்து விட்டாள். குழந்தைக்கு மது தரப்பட்டது, இன்று ஒரு மாணவன் குடித்துவிட்டு பள்ளிக்கு வந்தான் என்று, ஒவ்வொருவரும் விவாதங்களை அரங்கேற்றிவிட்டு பின்  இந்த பிரச்சனைகள் மறந்துவிடும் இந்தக் கேடு கெட்ட மனிதர்களை என்னவென்று சொல்வது? இந்த அவல நிலைக்கு யாரை குறை சொல்வது?

மொத்தத்தில் யாருக்கும் வெட்கமில்லை!

தேசீய மந்திரமான வந்தே மாதரம்!

August 13, 2014
தர்மபூபதி ஆறுமுகம்

 

IMG_4190

 

“வந்தே மாதரம்! வந்தே மாதரம்! வந்தே மாதரம்”

விண்ணைப் பிளந்தது.  
ஆயிரக்கணக்கான தேசபக்தர்களின் வீர முழக்கம் கேட்டு ஆவேசமடைந்தனர் ஆங்கிலேய அதிகாரிகள். “அடக்குங்கள் ஒடுக்குங்கள்” என்ற அவர்களின் உத்தரவையடுத்து போலீசார் ஆவேசத்துடன் கண்மூடித்தனமாக தேசபக்தர்களைத் தாக்கத் தொடங்கினர். எங்கு பார்த்தாலும் தலை உடைந்தும் விலா எலும்புகள் நொறுக்கப்பட்டும் கைகள் முறிக்கப்பட்டும் ரத்தம் சொட்ட சொட்ட மக்கள் காணப்பட்டனர். ஆனாலும் ஒவ்வொரு தடியடித் தாக்குதலுக்கும், எதிர்த்தாக்குதலாக அவர்களின் வந்தே மாதரம் இடி முழக்கமாக முழங்கிக் கொண்டிருந்தது. தேச பக்தர்களின் ஆவேசத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போலீசார் திணறினார்கள். வந்தே மாதரம் என்ற போர் முழக்கம் அந்த பகுதியையே எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது.
வந்தே மாதரம்! வந்தே மாதரம்! வந்தே மாதரம்!  
போலீசாரின் காட்டுமிராண்டித்தனமான தாக்குதலை எதிர் கொண்ட அந்தக் கூட்டம் நொடிப்பொழுதில் தேசபக்தியின் உணர்வுகளை ஒருமுகமாக வந்தே மாதரம் என்ற மந்திரம் மூலமாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. தேசபக்தர்கள் அடிக்கப்பட்டார்கள், உதைக்கப்பட்டார்கள், இருந்த போதும் கூட்டம் கட்டுக்கோப்பாக தங்களது உணர்வுகளை வெளிப்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தது. தாக்குதலில் சாலையோர சாக்கடையில் விழுந்தவர்கள் தங்கள் வலியையும் பொருட்படுத்தாது மீண்டும் போராட்டக் களத்தில் எழுந்து வந்து நின்றனர். உள்ளத்தின் அடிப்பாகத்திலிருந்து சொல்லி வைத்தார் போல் ஒரே குரலில் அனைவரும் வந்தே மாதரம் வந்தே மாதரம் என்று முழங்கிய கர்ஜனை விண்னைப் பிளந்தது. வந்தே மாதரம்! வந்தே மாதரம்! வந்தே மாதரம்! பல ஆண்டுகளாக அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த அவர்களின் சுதந்திர தாகம் சூறாவளி காற்றாக என கரையை புரட்டிக் கொண்டிருந்தது.
       மேற்குவங்கத்தின் பாரிசால் வீதிகளில் எழுந்த இந்த சுதந்திர போர் முழக்கம், பாரத தேசத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம் உள்ள ஒவ்வொரு இந்தியனின் உணர்வுகளை தட்டி எழுப்பியது. பாரிசால் வீதிகளில் முழங்கப்பட்ட வந்தே மாதரம்  தேசமெங்கும் எதிரொலித்தது. நாடெங்கும் வந்தே மாதரம் வந்தே மாதரம் கோஷங்கள் விண்ணைப் பிளந்தது. வந்தே மாதரம் என்ற இடிமுழக்கம் கேட்டு ஆங்கில அரசு நிலை குலைந்தது. இந்த கோஷங்கள் அவர்களுக்கு பல விதமான அச்சங்களை தந்தது. ஆங்கில அரசு செய்வதறியாமல் திகைத்தது. அவர்கள் காதுகளில் திரும்ப திரும்ப எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது…………… வந்தே மாதரம்! வந்தே மாதரம்! வந்தே மாதரம்!
வங்கம் பிளக்கப்பட்டது, சிதைக்கப்பட்டது  என்ற செய்தி மக்களிடையே காட்டுத் தீயெனப் பரவியது. வங்கம் ஊனமாக்கப்படுவதையும் சிதைக்கப்படுவதையும் ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பாத மக்களின் அடிமனதில் எரிமலை உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. எரிமலையின் தீ நாக்குகள் சூடான ரத்தத்தை சுவைக்க காத்துக் கொண்டிருந்தது.
வங்கத்தைப் பிரிக்கக் கூடாது என சபதம் எடுக்கவும் ஆங்கிலேய மேலாதிக்கத்தையும், ஒடுக்கு முறையையும், எதிர்க்க வேண்டுமென்றும், அடிமைத்தனத்திலிருந்து தேசத்தை விடுவிக்க வேண்டுமென்றும் இந்திய தேசீய காங்கிரசால் முடிவெடுக்கப்பட்டது. அந்த முடிவுகளை செயல்படுத்த வங்க மாகாண மாநாடு ஒன்று நடத்த தீர்மானிக்கப்பட்டது.  முதல் கட்டமாக அதற்கான ஒரு இடத்தை தேர்வு செய்யும் முயற்சியில் இறங்கினர். ஆனால் ஏற்கனவே விதி வேறு விதமாக முடிவு செய்திருந்தது.
வங்கப் பிரிவினையைக் கேட்டதிலிருந்து பாரிசல் நகர மக்கள் அமைதியிழந்தும், கோபத்தோடும் ஆவேசத்துடனும் காணப்பட்டனர். வங்கம் பிரிக்கப்பட்டதை அவர்களால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை இதன் காரணமாக. பாரிசல் நகரம் போராட்ட களமாக மாறியிருந்தது. பொதுக் கூட்டங்கள், ஊர்வலங்கள் இல்லாத நாள் இல்லை. வந்தேமாதரம் கோஷம் வானம், காற்று, நீர் என எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருந்தது. பாரிசால் நகரத்திற்கு பிறவிப் போராளியும் தேசபக்தருமான அஸ்வினிக்குமார் தத்தாவின் பிறந்த ஊர் என்ற பெருமையுமிருந்தது. அதுமட்டுமல்ல கிழக்கு வங்கத்தின் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் நாடி மையமாகவும் திகழ்ந்தது. ஏற்கனவே அந்நிய பொருட்கள் பகிஷ்கரிப்பு மற்றும் சுதேசி போராட்டங்களில் அந்த நகரம் முன்னிலை வகித்தது. அதன் காரணமாக இயற்கையாகவே இந்நகரம் மீது வெள்ளைய ஏகாதிபத்தியத்துக்கு ஒரு கண் இருந்தது. உள்ளூர் போலீசார் போதாதென்று 600க்கும் மேற்பட்ட கூர்க்கா போலீசாரை அங்கு குவித்திருந்தனர்.
இவைகள் எல்லாம் பாரிசால் நகரை அமைதிப்படுத்த முடியவில்லை. வீறு கொண்ட தேசபக்தர்கள் ஒரு பொதுக் கூட்டத்தில் வந்தே மாதரம் விண்ணைப் பிளக்க லார்டு கர்சன் கொடும்பாவியை எரித்து அவருக்கு இறுதிச் சடங்கையும் செய்து விட்டனர். ஆங்கிலேய அரக்கர்களின் எலும்புகளின் மீதும் சாம்பல் மீதும் பாரத தாயை அரியணையில் அமர்த்த வேண்டும் என அப்போது சபதமெடுத்துக் கொண்டனர்.
ஆங்கிலேயனையோ அல்லது போலீசையோ மக்கள் பார்த்து விட்டால் உடனே வந்தே மாதரம் கோஷமிடுவது என்பது அப்போது பெருமைக்குரியதாக செயலாக கருதப்பட்டது. பாரிசால் நகரம் அந்த மாகாணத் தலைவர்கள் கூடும் பிரார்த்தனைக் ஸ்தலமாக மாறியது. தினமும் ஆயிரக்கணக்கானோர், தேசபக்தர்களின் ரத்தம் சிந்திய புண்ணிய பூமியை நோக்கி வந்து அஞ்சலி செலுத்தும் நகரமாக மாறியது பாரிசால் நகரம். இந்திய தேசீய காங்கிரசின்  வங்க மாகாண மாநாட்டிற்கு இதைவிட ஒரு தகுதியான இடம் வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது என தலைவர்களால் முடிவு செய்யப்பட்டு ஏப்ரல் 14ஆம் தேதி, 1906 அன்று மாநாட்டை நடத்த அனைத்து ஏற்பாடுகளும் தொடங்கப்பட்டன. தேசபக்த போராளிகளை வரவேற்க அந்த நகரமே விழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது. இதைக் கண்டு குலை நடுங்கிய ஆங்கில ஏகாதிபத்தியம் ஊர்வலத்தில் வந்தே மாதரம் என்ற மந்திரத்தை முழங்கக்கூடாது என்று தடை விதித்தனர். அந்த பாடலின் இரண்டு முதல் வரிகளை உச்சரித்தாலே அது பெருங்குற்றமாகும் என அறிவித்தது.
மாநாட்டில் கலந்து கொள்ள வங்கம் முழுதிருந்தும் பிரதிநிதிகள் வந்து குவிந்த வண்ணமிருந்தனர். அவர்களின் முகத்தில் உற்சாகமும் நம்பிக்கையும் கரை புரண்டு ஓடியது. அங்கு குவிந்திருந்த வங்கத்தின் பெரும் தலைவர்களெல்லாம் தங்களது பேச்சுக்களின் மூலம் குழுமியிருந்த பிரதிநிதிகளை உணர்ச்சி பிழம்பாக்கிக் கொண்டிருந்தனர். வங்கத்தின் முடி சூடா மன்னர் பாபு சுரேந்திர நாத் பானர்ஜி தானே முன்னிலை வகித்து மாநாட்டின் குறிக்கோள்களை தனக்கே உரிய பாணியில் தனது சிம்மக் குரலில் கர்ஜித்தார். வந்தே மாதரம் பாடலுக்கு ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியம் தடைவிதித்தது குறித்து, அவர் இவ்வாறு பேசினார்:
 “நாங்கள் நீராவிப் படகுகள் மூலம் டாக்காவிலிருந்து பாரிசாலை நோக்கி காலையில் புறப்பட்டோம். இங்கு வந்து சேர்ந்த போது மாலை நேரம் ஆகிவிட்டது. ஆனால் இங்கு வந்ததும்,  கல்கத்தா மற்றும் இதர நகரங்களிலிருந்து வந்திருந்த மாநாட்டுப் பிரதிநிதிகள் படகுகளிலிருந்து இறங்காமல் எங்களுக்காக காத்துக் கொண்டிருப்பதை அறிந்தோம். அவர்கள் உள்ளங்களிலே எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்த சில கேள்விகளுக்கு கரை இறங்குவதற்கு முன் விடை காண்பது அவசியம் என்ற முடிவில் எங்களுடன் கலந்தாலோசித்து தீர்வு காண விரும்பினர்.
வந்தே மாதரம் பாடுவதும் முழங்குவதும் பாரிசால் நகர வீதிகளில் மட்டுமல்ல கிழக்கு வங்கம் முழுதும் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. பாரிசாலில் உள்ள காங்கிரஸ் தலைவர்கள் அதிகாரிகளிடம் வந்தே மாதரம் பாடலை, பிரதிநிதிகளை வரவேற்கும்போது வீதிகளில் பாடுவதில்லை என்று ஒப்பந்தம் செய்துள்ளனர். இந்த ஒப்பந்தம் நம்மை எப்படிக் கட்டுப்படுத்தும்? இளைஞர்களும், கொள்கைப்பிடிப்புள்ள தீவிர எண்ணம் கொண்டோரும் வந்தே மாதரம் பாடவேண்டும் என்பதில் எந்த சமரசமும் செய்ய மாட்டோம் என்பதில் உறுதியாக இருக்கின்றனர். இது குறித்த தீர்மானமான முடிவு எடுக்கப்பட வேண்டுமெனவும் விரும்பினர். இந்த உத்தரவு சட்ட விரோதமானது. இது குறித்து தகுதியான சட்ட ஆலோசகர்களிடம் விவாதித்துள்ளோம். வந்தே மாதரம் பாடல் தடை செய்யப்பட்டது குறித்து விவாதம் எழுந்தபோது அமிர்த் பஜார் பத்திரிக்கையின் ஆசிரியர் மோதிலால் கோஷ் “எனது தலையை வெட்டினாலும் நான் வந்தே மாதரம் பாடுவேன், வந்தே மாதரம் பாடலை விட எனது தலை ஒன்றும் மதிப்பு வாய்ந்ததல்ல” என்று வாதிட்டார். நம்முடைய ஆட்சேபத்தை எங்கு எப்படி சமர்ப்பிக்க முடியும்? தன்னிச்சையான சட்ட அங்கீகாரம் பெறாத அமைப்பிடம் முறையிட  நமது தன்மானம் தடுக்கிறது. ஒப்பந்தத்தில் பிரதிநிதிகளை வரவேற்கும்போது வந்தே மாதரம் பாடக்கூடாது என்று தான் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதே தவிர அதற்கும் மேலாக வேறு ஒன்றும் இல்லை. இதை ஏற்றுக் கொள்வது தான் பாரிசால் தலைவர்களுக்கு நாம் அளிக்கும் மரியாதையாக இருக்கும் என்றும் இதர நேரங்களில் வந்தே மாதரம் பாடத்தடையில்லை என்பதால் வந்தேமாதரம் பாடலாம் என்ற எங்கள் முடிவை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகுதான், வங்கம் முழுதும் வந்திருந்த பிரதிநிதிகள் படகை விட்டு பெருமை மிகு பாரிசால் நகரினுள் நுழைந்தனர்.” IMG_4214
ஏப்ரல் பதினான்கு….
மாநாடு நிகழ்ச்சிகள் திட்டமிட்டபடி தொடங்கியது. முதல் நிகழ்ச்சியாக ஹவேலி ராஜா அரண்மணையிலிருந்து மாநாட்டுத் திடலை ஊர்வலமாக சென்று அடைவது என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தது. அதன்படி தொண்டர்கள் மூன்று, மூன்று பேராக ஒவ்வொரு வரிசையாக நிற்க வைக்கப்பட்டனர். அவர்களின் கைகளில் பதாகைகளும் வங்கப் பிரிவினையை எதிர்த்து கோஷங்கள் அடங்கிய அட்டைகளையும் கையில் ஏந்தியவாறு உற்சாகம் கரை புரள அணி வகுத்து நின்று கொண்டிருந்தனர். வந்தே மாதரம் தாங்கிய பாட்ஜ்கள் சட்டையை அலங்கரித்தன. வந்தே மாதரம் பாடலை அமைதியாக பாடியவாறு மாநாட்டுத் திடலை சென்று அடைவது என அவர்களுக்கு தலைவர்களால் அறிவுறுத்தப்பட்டிருந்தது..
மதியம் இரண்டு மணி….
மாநாட்டுத் தலைவர் பாரிஸ்டர் ரஸூல் தனது வெள்ளைக்கார மனைவியுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட தனது கோச்சில் அமர்ந்தவாறு ஊர்வலத்திற்கு தலைமை தாங்கினார். பாபு சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி, அமிர்த் பஜார் பத்திரிக்கையின் ஆசிரியர் மோதிலால் கோஷ், புபேந்திர பாசு முதல் வரிசையை அலங்கரிக்க, அவர்களுக்கு அடுத்த வரிசையில் பிபின் சந்திரபால், அரவிந்த்கோஷ் மற்றும் இளம் தலைவர்கள், சமூகத்தில் பிரபலமான மரியாதைக்குரிய பிரமுகர்கள், படித்த இளைஞர்கள் என ஆயிரக்கணக்கானோர் தாய் நாட்டு விடுதலைக்காக தன் உயிரையே தியாகம் செய்ய  எழுச்சியோடு அணிவகுத்து நின்றனர். ஊர்வலம் இன்னும் முழுமையாக துவங்கவில்லை. தொண்டர்கள் இன்னும் ஊர்வல வீதியை அடையவில்லை, வந்தே மாதரம் பாடல் இன்னும் முழங்கவில்லை. தொண்டர்கள் கம்பீரமாக தலையை உயர்த்தி வீர நடை போட ஆரம்பித்தனர். இந்த இளம் தேச பக்த படையின் மிடுக்கைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்திய போலீசாருக்கு ஆவேசம் வந்தது. எந்தவித முன்னறிவிப்புமின்றி, எச்சரிக்கையுமின்றி திடீரென்று பின்வரிசையிலுள்ள தொண்டர்களை போலீசார் ஆவேசமாகத் தாக்கத் தொடங்கினர். நிராயுதபாணிகளான அந்த பாரதத் தாயின் தவப் புதல்வர்களை ஆறடி நீளம் கொண்ட தடியால் கண்மூடித்தனமாக தாக்கத் தொடங்கினர்.
தங்கள் மீது விழும் ஒவ்வொரு அடிக்கும் எதிர்த்தாக்குதலாக அவர்கள் வாயிலிருந்து முழங்கியது வந்தே மாதரம். ஆயிரக்கணக்கானோரின் வந்தே மாதரம் இடி முழக்கமாக பாரிசால் நகரையே வியாபித்தது. தாக்குதலில் அவர்களின் தலையில் இருந்தும் கைகால்களிலிருந்தும் ரத்தம் ஆறாக பாரிசால் வீத்யில் பெருக்கெடுத்தோடியது. நிலை தடுமாறி விழுந்த தொண்டர்களின் தேகங்களை போலீசாரின் கால்கள் துவம்சம் செய்தன. தங்கள் நெஞ்சங்களில் அவர்கள் அணிந்திருந்த பாட்ஜ்கள் பிடுங்கி எறியப்பட்டன. ஆனால் அவர்களின் உள்ளங்களில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த சுதந்திர தாகத்தை யாரால் அழிக்க முடியும்? தாக்குதலில் நிலை குலைந்தாலும் வந்தே மாதர முழக்கம் உச்சத்தை எட்டிக் கொண்டே இருந்தது. பாட்ஜ்களுக்குப் பதிலாக அவர்களது மார்புகளை ரத்த காயங்கள் அலங்கரித்தன.
“நாங்கள் அலங்கோலமாக வீதிகளில் சென்றோம். சுற்றறிக்கை எதிர்ப்புக் குழு தொண்டர்கள் ஹவேலி பிரதான வீதியில் நுழைந்த போது ஏற்கனவே திட்டமிட்டபடி போலீசார் அவர்கள் மீது தாக்குதலைக் கண்மூடித்தமனமாக தொடங்கினர். கனத்த தடிகளால் அவர்கள் தாக்கப்பட்டனர். அவர்கள் அணிந்திருந்த பாட்ஜ்கள் கிழிக்கப்பட்டன. சிலர் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டனர். அவர்களில் ஒருவர் பிரபல ஸ்வதேசி இயக்க உறுப்பினரும் சிறந்த பேச்சாளருமான பாபு மனோரஞ்சன் குஹா என்பவரின் மகன் சித்தரஞ்சன் குஹா ஆவார். இவர் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டதோடு, தண்ணீர் நிரம்பிய தொட்டியிலும் வீசி எறியப்பட்டார். சிறிது நேரத்தில் சில தேச பக்தர்களது முயற்சியால் அந்த இளைஞர் காப்பாற்றப்பட்டார். இந்த இளைஞர்கள் எந்த பாவமும் செய்யாதவர்கள். அவர்கள் தாக்கப்படும் வரை வந்தே மாதர கோஷத்தை முழங்கவில்லை. அவர்கள் யாருக்கும் இடைஞ்சலோ தடைகளோ ஏற்படுத்தவில்லை. அவர்கள் செய்த தவறெல்லாம் கூட்டமாக பொது வீதிகளில் சென்றதுதான். அவர்கள் தாக்கப்பட்டது தான் தாமதம் வந்தே மாதரம் முழக்கம் விண்ணை எட்டியது”. (a nation making page 206)
வங்கம் பிரிக்கப்பட்டவுடன் புதிய வங்க கவர்னராக ஃபுல்லர் நியமிக்கப்பட்டார். பி சி லியோன் செயலாளராக நியமிக்கப்பட்டார். வங்க கவர்னர் ஆணைக்கிணங்க வந்தே மாதரம் பாடுவதை தடை செய்து செயலர் லியோன் உத்தரவிட்டார். இதன் பிரதிபலிப்பாக வங்கமெங்கும் தேசபக்தர்கள் ஆவேசமடைந்தனர். ஒவ்வொரு நகரங்களிலும் சிற்றூர்களிலும் தடை உத்தரவை எதிர்த்துப் போராட்டக் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டன. எங்கு பார்த்தாலும் எப்போது பார்த்தாலும் மக்கள் வந்தே மாதரம் பாட்ஜ் அணிந்தே வெளியில் சென்றனர். ராமானந்தராய், சசீந்திரகுமார் போஸ், கிருஷ்ணகுமார் மித்ரா போன்றோர் இந்தக் குழுக்களை முன்னின்று இயக்கினர். அரவிந்தரின் சகோதரர் பரிந்திரகுமார் கோஷ், ஸ்வாமி விவேகானந்தரின் சகோதரர் புபேந்திரநாத் தத்தா, சகோதரி நிவேதிதா இவர்களை பின்புலமாக வழி நடத்தினர். தடை உத்தரவு எதிர்ப்புக் குழுவினர் பாரிசால் மாநாட்டிற்கு திரளாக வரும்படி அழைப்பு விடுத்திருந்தனர். வங்கம் முழுதும் வியாபித்திருந்த வந்தே மாதரம் அவர்கள் சுவாசிக்கும் மூச்சாக இருந்தது. வந்தே மாதரம், வந்தே மாதரம்……. என்ற இசை முழக்கத்திற்கு அவர்களின் நாடித்துடிப்பு தாளமாக அமைந்தது.
ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்திய போலீசாரின் கோமாளி தாக்குதல் யுக்தி அவர்களையே களைப்படைய செய்து விட்டது. அவர்கள் ஓய்வெடுக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. ஆனால் அந்த கண்மூடித்தனமான கடும் தடியடித் தாகுதலை எதிர்கொண்ட வந்தே மாதரம் முழங்கிய தேசபக்தர்கள் சோர்வடையவில்லை. பாரிசால் நகரில் நடத்தப்பட்ட திட்டமிட்ட கொடூரமான தடியடிப் பிரயோகம் இந்தியாவிலேயே முதன் முதலாக இங்குதான் அரங்கேற்றப்பட்டது. ஆனால் இதுதான் ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்தின் அடக்குமுறைக்கும் தேசீய உணர்விற்க்கும் இடையே நடக்கப்போகும் போருக்கு புதிய துவக்கமாகவும் அமைந்தது.. வந்தே மாதரம் புதிய போர் முழக்கம் ஆனது.
வயதான தலைவர்களும், பொது மக்களும், போலீசாரின் தாக்குதலுக்கு தப்பவில்லை. அவர்களும் கொடூர தடியடிக்கு ஆளாயினர். அவர்களின் தலைகளும் தாக்குதலுக்கு தப்பிக்கவில்லை. தேச பக்தர்களின் தலைகள் காயப்படுத்தப்பட்டனவே தவிர,  அவர்களின் உணர்வுளுக்கு காயங்கள் ஏற்படவில்லை. இளம் போலீஸ் அதிகாரிகள் அந்த வயதான தேசபக்தர்களை அவமதித்தனர். தேசீயத்தலைவர்களை எல்லாம் கிரிமினல் குற்றவாளிகள் போன்று அவமதிக்கப்பட்டு, ஜெயிலுக்குள் தள்ளப்பட்டனர். வங்க முடிசூடா மன்னர் சுரேந்திர நாத் பானர்ஜி கூட இந்த கொடுமையிலிருந்து தப்பவில்லை. அங்கு அவர் பெருத்த அவமானத்தை சந்திக்க நேர்ந்தது.  சுரேந்திர நாத் பானர்ஜி கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்டார். விடுமுறை நாளானதால் மாவட்ட நீதிபதி வீட்டிற்கு அவர் அழைத்து செல்லப்பட்டார். மாவட்ட நீதிபதி முன்பு குற்றவாளியாக நிறுத்தப்பட்ட  சுரேந்திர நாத் பானர்ஜி தாம் கைது செய்யப்பட்ட விதம் குறித்தும், போலீசாரின் நடவடிக்கைகளையும் வன்மையாக கண்டித்ததோடு அரசாங்கத்தின் அடக்குமுறைப் போக்கை கடுமையாக சாடினார். ஆனால் நீதியை காப்பாற்ற வேன்டிய நீதிபதி எமர்சன் போலீசிற்கு சளைத்தவரல்ல என்பதை நிரூபித்தார். அவரால் சுரேந்திர நாத் பானர்ஜி கடுமையாக பேசிய பேச்சுக்களை சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. கோர்ட்டை அவமதித்ததாக ரூ200 அபராதமும், ஊர்வலத்தில் கலந்து கொண்டதற்காக இன்னொரு ரூ 200 அபராதமும் விதிக்கப்பட்டது. இந்த தீர்ப்பை தள்ளி வைக்க வேண்டுமென்றும், அதன் மூலம் தான் வழக்கறிஞரை வைத்து வாதாடவும் சாட்சிகளை முன்னிறுத்தவும் வாய்ப்புத் தருமாறு கேட்டுக் கொண்டார். ஆனால் அவருடைய கோரிக்கைகள் நிராகரிக்கப்பட்டன. இதேபோன்று ஏனைய தலைவர்களின் வேண்டுகோள்களும் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டு அபராதங்கள் விதிக்கப்பட்டன.
சுரேந்திர நாத் பானர்ஜி போன்ற தலவர்களெல்லாம் அபராதத்தை அப்போதே கட்டிவிட்டு சுதந்திரப் பறவைகளாக மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள புறப்பட்டனர். திட்டமிட்டபடி மாநாடு துவங்கியது. மாநாட்டுக்கு வந்திருந்த பிரதிநிதிகள் அனைவரும் தடியடியால் பாதிக்கப்பட்டு ரத்தம் சொட்ட சொட்ட பந்தலில் அமர்ந்திருந்தனர். அந்த நிலையிலும் எழுச்சியுடன் அனைவரும் ஒரே குரலில் வந்தே மாதரம் பாடலை பாடியது அனைவரது உணர்வுகளையும் தட்டி எழுப்பியது.
இதுபற்றி சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி கூறும்போது, ”நண்பர்களுடன் மேடைக்கு நாங்கள் நுழையும் போது ஒரே மாதிரியான காட்சியை எங்களால் காண முடிந்தது. ஓரு மனிதருக்காக அங்கிருந்த அனைவரும் எழுந்து ஒரே குரலில் உணர்ச்சி ததும்ப வந்தே மாதரம் முழங்கியதை காணமுடிந்தது. அனைத்து நிகழ்சிகளும் சில நிமிட நேரங்கள் ஸ்தம்பித்திருந்தது.. .நாங்கள் எங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்த பிறகு ஒருவாறாக பழைய நிலைக்கு மாநாட்டு அரங்கம் திரும்பியது..
மேடையிலே ஒரு இளைஞர் தலையில் பலத்த கட்டுடன் தனது தந்தையுடன் நின்று ஆங்கிலேய ஏகாதியபத்தின் அடக்கு முறை குறித்தும் தான் போலீசாரால் எவ்வாறு தாக்கப்பட்டேன் என்றும் கூறிக்கொண்டிருந்தார். அதை ஆமோதிக்கும் வகையில் தனது மகன் தாக்கப்பட்டது குறித்து அவருக்கே உரிய பாணியில் உரையாற்றி அப்பாவும், மகனும், சாட்சியம் கூறுவது போன்று மாறி மாறி பேசி பார்வையாளர்களை தன்வயப்படுத்தினார்.,  அவர் தான் பாபு மனோரஞ்சன் குஹாவும் அவரது மகன்  சித்தரஞ்சன் குஹாவும் ஆவார்கள். பாபு மனோரஞ்சன் குஹா மிகப்பெரிய பேச்சாளர் இவரது மகனைத்தான் போலீசார் கடுமையாகத் தாக்கி தண்ணீர்த் தொட்டியில் வீசியிருந்தனர். அதிர்ஷ்டவசமாக காப்பாற்றப் பட்டார். அப்போதும் அந்த இளைஞன் ஒவ்வொரு அடி விழும்போதும் வந்தே மாதரத்தை விடாது முழங்கிக் கொண்டிருந்தான். தந்தையும் மகனுமாக மாறி மாறி தாங்கள் மீது ஏவப்பட்ட மூர்க்கத்தனமான தாக்குதலை விவரித்த வந்த வண்ணமிருந்தனர். இந்த உணர்சி ததும்பும் பேச்சைக் கேட்டவர்களுக்கு, தங்கள் வாழ்நாள் முழுதும் மறக்க இயலாத ஒரு நினைவாக இவர்கள் பேச்சு அமைந்திருந்தது. இந்த நிகழ்ச்சிகள்  பின்னர் ஓவியமாக வரையப்பட்டு 1906 கல்கத்தா கண்காட்சியில் வைக்கப்பட்டது, பின்னர் நாடு முழுதும் இந்த ஓவியங்கள் மிகவும் பிரபலமாக பேசப்பட்டது. (a nation in the making  p 209).
அன்றைய மாநாடு மாலையில் முடிந்து தொண்டர்கள் தங்கள் வீடுகளுக்கு செல்லும்போது வந்தே மாதரம் முழங்கியவாறு சென்றனர் அடுத்த நாள் காலையில் மீண்டும் மாநாட்டிற்கு வரும்போதும் இந்த கோஷம் விண்ணைப் பிளந்தது
அடுத்த நாள் நிகழ்ச்சிகள் நட்ந்து கொண்டிருந்தபோது கெம்ப் என்ற போலீஸ் அதிகாரி திடீரென்று மேடைக்கு வந்து மாநாட்டுத் தலைவரிடம் ஒரு உத்தரவை வழங்கினார். தடை உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருப்பதால் உடனே கூட்டம் கலைந்து செல்ல வேண்டும். கூட்டத்திற்கு வந்திருப்போர் திரும்பி செல்லும் போது வந்தே மாதரம் பாடமாட்டோம் என்ற உறுதி மொழி வழங்கப்பட வேண்டும் என்றார். மாநாட்டுத் தலைவர் அதற்கு மறுக்கவே அந்த போலீஸ் அதிகாரியே மாஜிஸ்ட்ரேட் போட்ட 144 தடை உத்தரவை படித்து கூட்டத்தை கலைந்து போகும்படி கூறினார். இதைக் கேட்டதும் அங்கிருந்த மாநாட்டுப் பிரதிநிதிகள் ஆத்திரமடைந்தனர். பார்வையாளர்கள் இந்த உத்தரவிற்கு அடிபணிய மறுத்தனர். பிறகு தலைவர்களின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க பார்வையாளர்கள் கலைந்து வீதிகளில் சாரி சாரியாக வந்தே மாதரம் முழங்கிச் சென்றனர். மாநாட்டுப் பந்தலை நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட ஆயுதம் தாங்கிய போலீசார் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக் கொண்டனர். இவ்வாறாக அந்த மாநாடு யாரும் எதிர்பார்க்காத வகையில் முடிந்தது.
கல்கத்தாவிலிருந்து வந்திருந்த பிரதிநிதிகள் திரும்பி செல்லும் போது வழி நெடுக ஒவ்வொரு ஊர் ரயில் நிலையங்களிலும் அந்தப் பிரதிநிதிகளைப் பார்க்க கூட்டம் கூட்டமாக மக்கள் திரண்டனர். எங்கும்  வந்தே மாதரம் எப்போதும் வந்தே மாதரம் என்ற நிலைமை ஏற்பட்டது. அந்த மக்களிடையே சுரேந்திர பாபு மற்றும் சகோதரி நிவேதிதா ஆகியோர் பேசும்போது, ”ஆங்கிலேய அரசாங்கம் போராளிகளையெல்லாம் எப்படியாவது சிறைகளில் அடைக்கத் திட்டமிட்டனர். ஆனால் நீங்கள் அந்த சூழ்ச்சியை முறியடித்து விட்டீர்கள். அவர்கள் போட்ட வலையில் அவர்களே சிக்குண்டு விட்டனர். இந்த வெற்றி உங்களையே சாரும்” சுரேந்தர நாத் பாபுவுடன் தடை உத்தரவை எதிர்த்து நடத்தும் போராட்டக் குழுத் தலைவர் பாபு கிருஷ்ண குமார் மித்ரா அவர்களும்  ரயிலில் உடன் சென்றார். சகோதரி நிவேதிதா பேசும் போது அவரது பேச்சு பாச உணர்வோடு இருந்ததால் மக்கள் பெரும் உணர்ச்சி வசப்பட்டனர். நாட்டின் விடுதலைக்காக உங்களுடைய உதிரங்களை தாய் மண்ணிற்கு அர்ப்பணித்திருக்கிறீர்கள். இந்த தியாகத்தின் மூலம் நீங்களும், வங்க மக்களும் உன்னத நிலையை அடைந்து விட்டீர்கள்”என்று பாச உணர்வோடு பேசினார்.
ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியம் தான் போட்ட வலையிலேயே தானே சிக்குண்டு விட்டது என்று சகோதரி நிவேதிதா பேசியது உண்மையாகி விட்டது. பாரிசால் நகரில் போலீசார் நடத்திய வன்தாக்குதல் குறித்து கருத்துத் தெரிவித்த வைஸ்ராய் லார்டு மின்டோ: அமைதியாக நடந்து கொண்டிருந்த கூட்டத்தையும் ஊர்வலத்தையும் போலீசார் பேசாமல் விட்டிருந்தால் சுரேந்திர நாத் வேண்டுமென்றே கைது ஆவதற்கு வழி வகுத்திருக்காது. போலீசாரின் நடவடிக்கைகள் அவருக்கு சாதகமாகி விட்டது என்றும் வந்தே மாதரம் பாடலை பாடியதால் எந்த பேரழிவும் ஏற்படப் போவதில்லை. மாறாக அதை முறியடிக்க எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு ஒரு பெரும் தீங்காக அமைந்து விட்டது என்றார். உள்ளூர் நிர்வாகம் எடுத்த நடவடிக்கைகள் அனைத்துமே சட்டரீதியானதாக கருத முடியாது, கவர்னர் ஜெனரலுக்கு இது புதிய தலைவலியை உண்டு பண்ணிவிட்டது என்றும், ஊர்வலத்தில் புகுந்து சுரந்திரநாத்தை கைது செய்தது சட்டபூர்வமாக சரி எனக் கூற முடியாது. மேலும் வந்தே மாதரம் பாடுவது சட்டத்திற்கு புறம்பானது என்று சொல்வது சட்டத்தை தவறாக புரிந்து கொண்டதற்கு சமம் எனவும் கருதினார். ( india under Morely and Minto by M.N.DAAS page 38-39)
நகரின் வீதிகளிலே நிராயுதபானிகளான சென்ற தேச பக்தர்களின் மீது நடத்திய போலீசாரின் காட்டு மிராண்டி தாக்குதல் பாரிசால் மண்ணில், உதிரத்தை தண்ணீராக இறைத்து சாகுபடிக்கு நிலத்தை பண்படுத்தியது போன்று இருந்தது. எதிர்காலத்தில் வளரப்போகும் சுதந்திர பயிரின் அறுவடைக்கு இது முன்னோடியாக அமைந்ததில் ஆச்சர்யமில்லை. எதிர்காலப் புரட்சிக்கு வந்தே மாதரம் என்ற புதிய போர் முழக்கத்துடன், விதைகளை விதைத்து விட்டுப் போயுள்ள அந்த மாநாடு ஒவ்வொருவர் மனதிலும் நீங்காத நினைவாக இருந்தது.
பாரிசால் மாநாடு துவங்குவதற்கு நான்கு நாட்கள் முன்னர் இண்டியன் எம்பையர் பத்திரிக்கை தலைவர்களுக்கு ஒரு அறைகூவல் விடுத்திருந்தது. அடிமைகளாகவே இருக்கப் போகிறீர்களா இல்லை அடிமை விலங்கை உடைக்கப் போகிறீர்களா என்பதை தீர்மாணிக்கும் நேரம் வந்து விட்டது. தேசபக்தர்களின் முனகல்கள் ஆட்சியாளர்களுக்கு துச்சமாகத் தெரியலாம், ஆனால் அதிகார வர்கத்திலிருப்பவர்களுக்கு இது கௌரவத்தைத் தராது என்று எச்சரித்தது. பாரிசால் மாநாடு பெயரளவிற்குக் கூட தீர்மாணங்களை நிறைவேற்றவில்லை. ஆனால் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை மாநாட்டு சம்பவங்கள் தெளிவாக காட்டிவிட்டது.
நடந்த சம்பவங்கள் குறித்து பத்திரிக்கைகள் ஆழமாகவும் கூர்மையாகவும் விமர்சனங்கள் செய்தன.
ஆடு மாடுகள் போன்று இதுபோன்ற காட்டுமிராண்டித் தாக்குதல்களுக்கு அடிபணிந்து போவதா, இல்லை, சுய பாதுகாப்பிற்காக, தாக்குதலுக்கு எதிர்த் தாக்குதலா எது சிறந்தது என்பதை முடிவு செய்யுங்கள் என்று சந்தியா பத்திரிக்கை எழுதியது.
பயங்கரமான சூறாவளி நாட்டின் மூலை முடுக்கெல்லாம் கடந்து கொண்டு இருக்கிறது. ஒவ்வொருவர் உள்ளங்களிலும் ஒரு வெறியை தூண்டியுள்ளது. நெருக்கடி முற்றிவருகிறது. பாரிசால் நகரில் நடந்தது போன்று இனி திரும்ப எங்காவது நடந்தால் நாடு முழுக்க மக்கள் தங்களது உயிர்களைப் பற்றி கவலைப்படாமல் வெள்ளையர்களை பழி வாங்கும் சூழ்நிலை ஏற்படும். என்று ஆனந்த பஜார் பத்ரிக்கா (19.04.1906) குறிப்பிட்டிருந்தது.
மக்களின் பொறுமைக்கு எல்லை உண்டு. மக்களை தாக்க பயன்படுத்தும் அதே தடி ஆட்சியாளர்களின் தலைக்கே எதிராகவும் திரும்பக் கூடும் என்பதை மறந்து விடாதீர்கள் என வங்காளி (ஏப்ரல் 21) பத்திரிக்கை எழுதியது.
பாரிசால் தாக்குதலைக் கண்டித்து பாரத தேசத்தின் 30 கோடி மக்களும் ஒரு சேர குரல் கொடுக்க வேண்டும். தாக்குதலுக்கு எதிர்த் தாக்குதலே ஒரே தீர்வு என முழங்கியது பரிந்தரா கோஷ்ஷின் யுகாந்திர பத்திரிக்கை.( ஏப் 22,1906)
உங்களுக்கு தன்மானம் இருந்தால் அது வெளிவரட்டும். இந்த அமைதி நமது தேசீய தன்மானத்திற்கு இழுக்கு…. தேசத்திற்கு ஏற்பட்ட அவமானத்தை துடைக்க பழிக்குப் பழி ஒன்றே சரியான பாதை, நஞ்சை நஞ்சால் மட்டுமே முறியடிக்க முடியும். எந்த நஞ்சால் நமது தேசத்திற்கு அவமானம் ஏற்பட்டதோ அந்த நஞ்சாலேயே அந்த அவமானம் துடைத்தெறியப்பட வேண்டும்  என்று மக்களைப் பார்த்து சாடியது மீண்டும் சந்தியா (ஏப் 28)
ஹிதவர்த்தா பத்திரிக்கை கீழ்கண்டவாறு தேசபக்தர்களின் உணர்வுகளை அப்படியே பிரதிபலித்தது:
“இதுபோன்று உலகின் எந்த மூலையிலாவது  நடந்திருந்தால் இந்நேரம் எம்மர்சன் தலை அவன் உடம்பிலிருந்து வெட்டப்பட்டு வீதிகளிலே வீசப்பட்டிருக்கும். இந்த விசித்திரப் பிறவியை உயர் பதவியில் வைத்து நாகரீமாக நடத்தும் போக்கு வேறு ஏதாவது நாட்டில் நடந்திருந்தால் இந்நேரம் அவனுடைய எலும்புகள் சுக்கு நூறாக நொறுக்கப்பட்டிருக்கும்……..
வருங்காலங்கள் அனைவருக்கும் இருண்டதாகவே காட்சியளிக்கிறது.. ஆயுதத்திற்கு எதிராக ஆயுதமே தீர்வு என்ற எண்ணம் மக்கள் மனதில் தோன்ற ஆரம்பித்துள்ளது. ஒன்றுமே அறியாத அப்பாவி சிறுவன் சிந்திய ரத்தத்தை வெள்ளைக் கொடுங்கோலன் ரத்தத்தாலேயே கழுவப்பட வேண்டும். ஒரு புழு கூட தன்னை நசுக்கப்படும்போது கடித்துவிட்டுத்தான் சாகிறது. நாம்  எவ்வளவு நாட்களுக்குத்தான் பொறுமை காப்பது?…..
அமைதியான ஸ்வதேசி இயக்கம் வேறொரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து விடுமோ என்று அஞ்சுகிறோம். வந்தே மாதரம் பாடுவதற்கு பதில் எம்மர்சன் தலையை கொடிக் கம்பத்தில் கட்டி தொங்கவிடும் நிலை வந்தால், அது  மக்களுக்கும் நல்லதல்ல ஆட்சியாளர்களுக்கும் நல்லதல்ல. வெள்ளை அரசாங்கம் ஆணவப்போக்கு கொண்ட இந்த மனிதரை ஆட்சியிலிருந்து நீக்காவிட்டால் இப்படிப்பட்ட காட்டுமிராண்டித்தனமான மனித நேயமற்ற தாக்குதல் நடத்தியவர்களை தண்டிக்காவிடில், இப்பொழுது கொழுந்துவிட்டு எரியும் ஜ்வாலை இன்னும் ஆயிரக்கணக்கானோரின் ரத்தத்தை குடிக்கும் என்பதை மறந்து விடாதீர்கள்…..
தேச பக்தர்களின் உதிரம் பாரதா மாதாவின் விடுதலைக்கு கொடுக்கும் விலை என்பதை மக்கள் புரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்து விட்டனர். அதற்காக என்ன விலையும் கொடுக்க தயாராகி விட்டனர் மக்கள்.. அவர்களை இனி யாரால் தடுக்க முடியும்?”
மஹான் அரவிந்தர் அப்போது எழுதினார்:
“கொடுங்கோலர்கள் பலமுறை முயன்றுள்ளனர். ஆனால் ஒரு முறையாவது நாட்டின் விடுதலைக்கு மனிதன் கொண்டிருந்த தாகத்தை அவர்களால் அடக்க முடிந்துள்ளதா? அடக்குமுறை, அடக்குமுறைக்கு எதிரான வலிமையை வளர்த்தே வந்திருக்கிறது. கொடுங்கோலர்களின் காலடிகளிலே நசுக்கப்படும்போது, எண்ணற்ற வடிவங்களில் புதிய முன்னைக் காட்டிலும் வலிமை கொண்டதாக புதிய அவதாரங்கள் தோன்றியிருக்கிறது. தோல்விகளிலிருந்தும், பட்ட துன்பங்களிலிருந்தும் அடக்குமுறைக்கு எதிராக புதிய எழுச்சி உருவாகியிருக்கிறது. சரித்திரத்தை திரும்பிப் பாருங்கள். அந்த எழுச்சி அடக்கு முறையாளர்களை தூக்கி எறிந்துள்ளது. இதுதான் சரித்திரத்தின் மூலம் நாம் அறிந்துள்ள பாடம். இதுதான் மனித குலத்திற்கு செய்தியுமாகும்.”
“விவிலியத்தில் குறிப்பிட்டுள்ள ஒருவகையான விஷப் பாம்பு போன்று அதற்கு கண் இருக்கும் ஆனால் பார்க்காது, காதிருக்கும் ஆனால் கேட்காது, அது போன்று இந்த கொடுங்கோலர்களுக்கு உலகளாவிய போதனைகளும், மனித குலத்திற்கான அன்பும் அவர்களிடம் இருக்காது. மனிதனின் மடத்தனமான மூர்க்கத்தனமான செயல்பாடுகள் ரத்தக் களரி மூலம் உலகிற்கு அழிவையே ஏற்படுத்தும்”.
பாரிசால் நகரில் நடந்த சம்பவங்கள் ஏழு கடல்களைக் கடந்து லண்டனிலுள்ள இங்கிலாந்து பாராளுமன்றத்தில் எதிரொலித்தது. போலீசாரின் காட்டுமிராண்டித்தனத் தாக்குதல் குறித்து இந்தியாவிற்கான செயலாளரிடம் விளக்கம் கேட்கப்பட்டது. இங்கிலாந்து அரசு இது தொடர்பான நடவடிக்கைகளை செயல்படுத்த  நீண்ட நாட்கள் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. போலீசார் விதித்திருந்த பல விதமான கட்டுப்பாடுகளை விலக்கிக் கொள்ள வைஸ்ராயிற்கு உடனடியாக உத்தரவிடப்பட்டது. கிழக்கு வங்க கவர்னருக்கு வைஸ்ராய் கீழ்கண்ட அறிவுரையை உடனடியாக பிறப்பித்தார்:
சமீப காலத்தில் நடந்த சம்பவங்களின் போது கல்லூரியிலிருந்து நீக்கப்பட்ட 300 மாணவர்களை எந்த வித நிபந்தனையுமின்றி உடனடியாக திரும்ப சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றும், இந்த நடவடிக்கையை கிழக்கு வங்க மக்களின் இயல்பான நல்ல நடத்தை காரணமாக பெருந்தன்மையாக தாங்களாகவே முன்வந்து எடுப்பதாக இருக்கும் வகையில் உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட வேண்டுமென்றும் வைஸ்ராய் குறிப்பிட்டிருந்தார். அதே போன்று இதுவரை வந்தே மாதரம் பாட மற்றும் ஊர்வலங்களுக்கு விதிக்கப்பட்டிருந்த  தடை உத்தரவு சுற்றறிக்கையை திரும்பப் பெறப்படாமல் இருந்தால் அதற்கான உத்தரவும் ஒரே சமயத்தில் வெளியிட வேண்டுமென்றும் உத்தரவிட்டார்.
இதை உடனடியாக அமல்படுத்துவதன் மூலம் சமீபத்தில் நடந்த கசப்பான சம்பவங்களுக்கு இது மருந்தாக அமைவதோடு இதன்மூலம் வங்க மக்களின் நல்ல மதிப்பைப் பெற உங்களுக்கு இது உதவும் என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுமாறு   அறிவுறுத்தியிருந்தார்.
இந்த சலுகைகள் ஆங்கிலேய அரசின் பலவீனத்தை குறிப்பதாக மக்கள் கருதி விடக் கூடாது, அப்படி கருதினால் பல அபாயகரமான பின் விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். என்றும், வன்முறைக்கு தூண்டுகோலாக அமையும் என்று ஆங்கிலேய அரசு கருதியதையே இந்த அறிவுரை தெளிவுபடுத்தியது.
“பாரிசாலில் நகரில் நடந்த சம்பவங்கள் தேசீய சுதந்திரப் போராட்ட இயக்கத்தில் ஒரு பெரிய தாகத்தை ஏற்படுத்தியது. போலீசாரின் அத்துமீறிய தாக்குதல் நடவடிக்கைகள் வங்ககத்தில் மட்டுமின்றி பாரத தேசம் முழுக்க விழிப்புணர்வையும் எழுச்சியையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஏப்ரல் 21 அன்று சென்னையில் போலீசாரின் அட்டூழியத்தை எதிர்த்து நடத்தப்பட்ட கண்டனக் கூட்டத்தில் 8000க்கும் மேற்பட்டோர் மெரினா கடற்கரையில் கலந்து கொண்டனர்”என்று டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா (28.04.1906) ஒரு கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்தது.
சென்னையில் நடந்த கண்டனக் கூட்டத்திற்கு, கூட்டம் ஆரம்பிக்க பல மணி நேரங்களுக்கு  முன்னதாகவே வந்தே மாதரம் பாடியபடி பத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்டோர் சாரி சாரியாக வந்தனர். போலீஸ் அடக்குமுறையை எதிர்த்து கோஷமிட்டனர். (a nation in the making p215)
ஆங்கிலேய அடக்குமுறையைக் கண்டித்து நாடெங்கும் ஆங்காங்கே எதிர்ப்பு கூட்டங்கள் நடைபெற்றன. ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்தின் கொடுங்கோல் ஆட்சியை எதிர்த்து அந்த கூட்டங்களில் கடுமையாக கண்டனம் எழுப்பபட்டது. வந்தே மாதரம் நாடு முழுதும் எதிரொலித்தது. வந்தே மாதரம் ஒவ்வொரு பேரணிகளிலும் முழங்கப்படும் மந்திரமானது. வந்தேமாதரம் அழுத்தத்துடன் பூமிக்குள் இருக்கும் தண்ணீர் வெளியே வர ஆயிரக்கணக்கான இடங்களில் பீறிட்டுக் கொண்டு வருவது போல, அடக்குமுறைக்கு எதிராக நாடெங்கும் குரல் கொடுக்க வந்தே மாதரம் ஒரு மந்திரமானது.
வந்தே மாதரம்
          பாரத தேசத்து மக்களை ஒன்றிணைக்கும் துடிப்புமிக்க                                       மந்திரமானது.
அந்நிய ஏகாதிபத்தியத்தின் ஆதிக்கத்தை எதிர்க்கும் போர் முழக்கமானது.
ஆங்கிலேய ஆதிக்கத்திலிருந்து பாரத அன்னையை விடுவிக்க சபதம் பூண்டுள்ள கோடிக்கணக்கான இளைஞர்களின் தேசீய மந்திரமானது,
வந்தே மாதரம்.
 

வந்தே மாதரம்.

தாயே வணங்குகிறோம்
இனிய நீர்,இன்சுவைக்கனிகள் 
தென்திசைக் காற்றின் தெள்ளிய தண்மை 
மரகதப் பச்சை வயல்களின் மாட்சிமை 
எங்கள் தாய் 
தாயே வணங்குகிறோம் 
வெண்ணிலவின் ஒளியில் பூரித்திடும் இரவுகள் 
இதழ் விரித்தெழும் நறுமலர்கள் சொரியும் மரக்கூட்டங்கள் 
எழில்மிகு புன்னகை 
இனிமை ததும்பும் ஏற்றமிகு மொழிகள் 
எங்கள் தாய் 
சுகமளிப்பவளே  வரமருள்பவளே 
தாயே வணங்குகிறோம்  
கோடிக் கோடிக் குரல்கள்  
உன் திருப்பெயர் முழங்கவும்  
கோடிக் கோடிக் கரங்கள்  
உன் காலடிக்கீழ் வாளேந்தி நிற்கவும்  
அம்மா ! ‘அபலாஎன்று உன்னை அழைப்பவர் எவர் ? 
பேராற்றல் பெற்றவள் பேறு தருபவள்  
பகைவர் படைகளைப் பொசுக்கி அழிப்பவள்  
எங்கள் தாய்  
தாயே வணங்குகிறோம்  
அறிவு நீ  அறம் நீ இதயம் நீ உணர்வும் நீ   
எம் தோள்களில் பொங்கும் சக்தி நீ  
எம் உள்ளத்தில் தங்கும் பக்தி நீ  
எம் ஆலயம் எங்கும் ஆராதனை பெறும்  
தெய்வச் சிலைகளில் திகழும் ஒளி நீ   
தாயே வணங்குகிறோம்  
ஆயுதப் படைகள் கரங்களில் அணிசெய்யும்  
அன்னை துர்க்கை நீயே  
செங்கமல மலர் இதழ்களில் உறையும்  
செல்வத் திருமகள் நீயே  
கல்வித் திறம் அருள் கலைமகளும் நீயே  
தாயே வணங்குகிறோம்  
திருமகளே  
மாசற்ற பண்புகளின் மனையகமே  
ஒப்புயர்வற்ற எம் தாயகமே  
இனிய நீரும் இன்சுவைக் கனிகளும் நிறையும் எம் அகமே  
கருமை அழகியே   
எளிமை இலங்கும் ஏந்திழையே
 புன்முறுவல் பூத்தவளே 
பொன் அணிகள் பூண்டவளே 
பெற்று வளர்த்தவளே 
பெருமைகள் அனைத்தும் அளித்தவளே 
தாயே வணங்குகிறோம் !

 

மூலம்: the story of a song by Shri Shivramu

ரிக் வேதத்தில் ஒளியின் வேகம்

June 27, 2014
POSTED BY  தர்மபூபதி ஆறுமுகம்
பாரதம் உலகிற்கு எண்ணற்ற கொடைகளை அளித்துள்ளது. வானவியல், மருத்துவம், கணிதவியல், மற்றும் அறிவியலில் வியத்தகு சாதனைகளைப் படைத்திருக்கிறது. பூஜ்யத்தைக் கண்டுபிடித்தது பாரதீயரே. ஒளியின் வேகத்தை 1865 ஆம் ஆண்டு ஸ்காட்லாந்து நாட்டைச் சார்ந்த கணித மேதையும் பௌதீக ஆராய்ச்சியாளருமான ஜேம்ஸ்கிளர்க்மேக்ஸ்வெல்  என்பவர் கண்டுபிடித்தார். நவீன அறிவியலின் படி ஒளியின் வேகம் 186000 மைல்கள் / செகண்ட்ஸ் இது  நவீன அறிவியலின் கண்டுபிடிப்பாகும்.
ஆனால் ஒளியின் வேகம் குறித்த முதல் மதிப்பீடு பழமை வாய்ந்த ஹிந்து வேதங்களில் ஒன்றான ரிக் வேதத்தில் விபரமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஒளியின் வேகம் குறித்த விபரத்தை நாம் முதன் முதலாக வேத கால அறிஞரும் ஞானியுமாகிய சாயனாச்சார்யா அவர்கள் ரிக்வேதத்திற்கு  எழுதிய வர்ணனை மூலமாக அறிகிறோம். 14ஆம்நூற்றாண்டிற்கு முற்பட்ட காலத்தில் தென்னிந்தியாவின் கர்நாடக பகுதியில் விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தை அலங்கரித்த மன்னன் புக்காவின் அமைச்சரவையின் முக்கிய மந்திரி சாயனாச்சார்யா ஆவார்.
சூரிய ஒளியின் கடக்கும் வேகம் ஒரு நிமிஷர்தா நேர இடைவெளியில் 2202 யோஜனா தூரம் கடக்கும் என்று சாயனாச்சார்யா தனது வர்ணனையில் குறிப்பிடுகிறார்.அதாவது நிமிஷர்த என்பது நிமிஷ அர்தா என்ற வார்த்தையின் கூட்டுச் சொல் ஆகும். அர்த என்றால் சமஸ்கிருதத்தில் பாதி என்று பொருள். நிமிஷாவில் பாதி. (ஆங்கில நிமிடத்தையும் இதையும் ஒப்பிட்டு குழப்பிக் கொள்ள வேண்டாம்) சமஸ்கிருதத்தில் நிமிர்ஷதா என்று குறிப்பிடுவது பார்ப்பதற்குள் நகர்ந்து செல்வது என்ற பொருள் படும்படியான கண் மூடித் திறப்பதற்குள் என்று பொருள் கொள்ளலாம். பண்டைய வேதங்களில் நிமிஷா என்பது கால அளவைக் குறிக்கவும் ( Unit of Time ), யோஜனா என்பது பயண தூரத்தை (Unit of Distance) குறிக்கும் அளவாகவும் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
ரிக் வேதத்தில் அமைந்துள்ள வர்ணனைகளை ஆராய்ந்து ஒளியின் வேகம் குறித்த ஆய்வினை நடத்திய எஸ் எஸ் தே மற்றும் வர்த்தக் ஆகியோர் அது குறித்த கணித முடிவுகளை கீழ்கண்டவாறு ஆராய்ந்து வெளியிட்டுள்ளனர். ரிக்வேதம் பாடல் 1:50 நான்காவது வசனம்

तरणिर्विश्वदर्शतोजयोतिष्क्र्दसिसूर्य |

विश्वमाभासिरोचनम |

taraNir vishvadarshato jyotishkrdasi surya |

vishvamaa bhaasirochanam ||

images (1)
மந்திரி சாயனாச்சார்யா அவர்கள் மேற்கண்ட பாடலுக்கு தனது வர்ணனையை கீழ்கண்டவாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.

tatha ca smaryate yojananam. sahasre dve dve sate dve ca yojane

ekena nimishardhena kramaman.

அதாவது “சூரிய ஒளியின் கடக்கும் வேகம் நிமிர்ஷதாவிற்கு  2202 யோஜனா ” என்பதை நினவிற் கொள்ள வேண்டும் என்று சாயனாச்சார்யா கூறுகிறார்.
 images
மகாபாரதத்தில் சாந்தி பர்வம் மோக்ஷ தர்ம உப பர்வத்தில் நிமிஷா பற்றிய கால நேர அளவுபற்றிய குறிப்பு வருகிறது.
“யோஜநாநாம் ஸகஸ்ரேத்தி த்விசத த்வியோஜநம்” (சுலோகத்தின் பகுதி)
அதாவது 2202 யோஜணை அதாவது 189547 மைல்கள்.அடுத்த பகுதியில் அரை நிமிஷத்தில் இவ்வளவு தூரம் கடக்கும் அந்த ஒளிக்கு வணக்கம் என்று சொல்லப் படுகின்றது.
 15 நிமிஷா = 1 காஷ்தா
30 காஷ்தா = 1 கால
30.3 கால = 1 முகூர்த்த
30 முகூர்த்தம் = 1 பகல் இரவு
ஒரு பகல் இரவு என்பது 24 மணி நேரம் ஆகும்.
ஆக 24மணி நேரம்  = 30 x 30.3 x 30 x 15 நிமிஷா ஆகும்
நிமிஷாவில் குறிப்பிடப்படும் போது  409050 நிமிஷா ஆகும்
 
அதே போன்று  1 மணி நேரம் = 60 x 60 = 3600 செகண்ட்ஸ்
24 மணி நேரம் = 24 x 3600 செகண்ட்ஸ் = 409050 நிமிஷா
409050நிமிஷா= 86,400 செகண்ட்ஸ்
1 நிமிஷா  = 0.2112 செகண்ட்ஸ் (கண் மூடி திறக்கும் நேரம்)
1/2 நிமிஷா(நிமிர்ஷதா ) = 0.1056 செகண்ட்ஸ்
யோஜனா தூரத்தைக் குறிக்கும் அளவு(unit of distance)
விஷ்ணு புராணத்தில் (தொகுதி 1 அத்தியாயம் 6) யோஜனா பற்றிய குறிப்பு வருகிறது.
10 பராமனுஷ் = 1 பராசூக்ஷ்ம
10 பராசூக்ஷ்ம = 1 தராஸ்ரேனு
10 தராஸ்ரேனு = 1 மஹிராஜஸ் (particle of dust)
10 மஹிராஜஸ் = 1 பலாக்ரா (hair’s point)
10 பலாக்ரா = 1 லிக்க்ஷா
10லிக்க்ஷா = 1 யுகா
1o யுகா = 1 யவோதரா (heart of barley)
10 யவோதரா = 1 யவா (barley grain of middle size)
10 யவா = 1 அங்குலா (1.89 cm or approx 3/4 inch)
6 விரல் = 1 பாத (the breadth of it)
2 பாத = 1 விடாஸ்டி (span)
2 விடாஸ்டி = 1 ஹஸ்தா (cubit)
4 ஹஸ்தா = தணு, தண்டா(அ) பௌருஷா (a man’s height), அ 2 நர்கஸ் = 6 அடி
2000 தணுஸ் = 1 கௌயுதி (distance to which a cow’s call or lowing can be heard) = 12000 அடி
4 கௌயுதி = 1 யோஜனா = 9.09 மைல்கள்
இந்த அளவைகளை வைத்து ஒளியின் வேகம் தற்போதைய நவீன அளவை (யூனிட்) கணக்கிடும் போது,
= 2202 x 9.09 மைல்கள் / 0.1056 செகண்ட்ஸ்
= 20016.18 மைல்கள் / 0.1056 செகண்ட்ஸ்
= 189547 மைல்கள்/ செகண்ட்ஸ்!!
நவீன அறிவியலின் படி ஒளியின் வேகம் 186000 மைல்கள் / செகண்ட்ஸ்
குறிப்பு: இந்த இரண்டு மதிப்பீடுகளுக்கும் சிறிய வித்தியாசம் இருப்பது எங்களின் கணக்கீட்டு முறையில் வேதங்களின் அளவீட்டை தற்போதைய அளவீட்டிற்கு துல்லியமாக மாற்றம் செய்வதில் உத்தேசமாக நாங்கள் கணக்கிட்டது தான் காரணமே தவிர பண்டைய கால கணக்கில் எந்த தவறும் இல்லை. உதாரணத்திற்கு ஒரு அங்குலம் என்பதை  ¾ அங்குலம் என்று தோராயமாக குறிப்பிட்டுள்ளோம். உண்மையில் அங்குலம் என்பது துல்லியமாக முக்கால் அங்குலமல்ல என்று இதன் ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.
இந்த கட்டுரைக்கு உதவியவை:
http://www.hitxp.com/articles/veda/light-speed-rigveda/
டாக்டர் வி.எஸ்.நரசிம்மன் எழுதிய பாரதீய விஞ்ஞான சாதனைகள்
Eternally Tallented India  108 FACTS

ஹிந்து தர்மமா? ஹிந்து மதமா?

April 15, 2012
Posted by தர்மபூபதி ஆறுமுகம்
நம்மில் பல பேர் தர்மத்தையும், மதத்தையும் ஒன்றுக்கொன்று இணைத்து குழப்பிக் கொள்கிறார்கள். அப்படியென்றால் ஹிந்து மதம் என்று ஒரு மதம் இருந்துள்ளதா? அல்லது இப்போதாவது இருக்கிறதா?  இல்லையா என்பது  போன்ற கேள்விகளெல்லாம் நம்மில் எழுவது இயற்கைதான். உண்மையில் சொல்ல வேண்டுமென்றால், மதம் என்பது ஒரு நபரால், ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வத்தை முன்வைத்து, ஒரு சில கோட்பாடுகளை வரையறுத்து, அந்த கோட்பாடுகளை பின்பற்றுபவர்களால் அவரது பெயரில் அழைக்கப்படுவதே மதம் ஆகும். அந்த வகையில், கிருத்துவம், இஸ்லாமியம் ஆகியவை மதங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன. ஆனால் ஹிந்து மதம் என்று சொல்லப்படுகின்ற மதம் யாராலும் தோற்றுவிக்கப்படவுமில்லை, அல்லது நிறுவப்படவுமில்லை. அநாதியான ஒன்று. ஆதியுமில்லை, அந்தமுமில்லை. அதாவது ஆரம்பமுமில்லை, முடிவுமில்லை. ஆரம்பம் என்று ஒன்று இருந்தால் தானே முடிவு என்று ஒன்றிருக்கும். அந்த வகையில் ஹிந்து மதம் என்று சொல்லப்படுகின்ற மதத்திற்கு என்றுமே அழிவில்லை என்று சொல்லப்படுவது இதன் அடிப்படையில்தான்.
ஹிந்து, ஹிந்துஸ்தானம் :
அப்படியென்றால் ஹிந்து என்பதன் வரையறை அல்லது விளக்கம் என்ன?

Aa sindho: sinduparyantham yasya bhaaratha bhoomikaa maathru bhoo:

pithru bhoo (punya) schaiva sa vai Hindu iti smruthaa:

யாரெல்லாம், சப்த சிந்து என்று (Indus valley river) சொல்லப்படுகின்ற புனித நதிக்கும், ஹிந்து மகா சமுத்திரத்திற்கும், இடையில் உள்ள புனித பூமியை (நிலப்பரப்பை) தனது தாய் நாடாகவும், தந்தை நாடாகவும் கருதுகிறார்களோ அவர்களெல்லாம் ஹிந்து என்று அழைக்கப்படுவார்கள். அந்த புனித பூமியே ஹிந்துஸ்தானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஹிந்துஸ்தானம் என்று  சொல்லப்படுகின்ற புனிதமான பூமியின் அடையாளம் இதோ:

 Himalyam Samarabhya

Yavadindusarovaram

Tam Deonirmitam Desham

Hindusthanam Prachakshate

from the Barhaspatya Samhita of the Rigveda (ca. 1700-1100 BC):
இறைவனால் உருவாக்கப்பட்ட இந்த பூமியில், இறைவன் தனக்காக தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்ட, ஹிமாலயத்திற்கும் ஹிந்து மஹா சமுத்திரத்திற்கும், இடைப்பட்ட புனிதமான நிலப்பரப்பே ஹிந்துஸ்தானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
மற்ற மதங்களைப்போல் அல்லாமல் ஹிந்து என்று சொல்லப்படுகின்ற ஹிந்து மதம் பல சிறப்பியல்புகளைக் கொண்டது. ஹிந்து ஒரு மதமாக அறியப்படவில்லை, மாறாக  தர்மம் என்றே அறியப்படுகிறது.
இந்த தர்மமே ஹிந்து தர்மம் அல்லது சநாதன தர்மம் என்று பெரியவர்களால் மொழியப்படுகிறது. பகவத்கீதையில் கூறப்பட்டுள்ளபடி, சநாதன என்பதன் பொருள் உயிர், உயிரற்ற எல்லாவற்றிலும் எங்கும் நிறைந்திருக்கும் எதை ஒன்றை தீயினாலோ, ஆயுதங்களாலோ, அல்லது, நீர், காற்று ஆகியவற்றால் அழிக்கப்பட முடியாதோ அது ஸநாதனா என்றறியப்படும்.

அச்சேத்யோsயமதாஹ்யோsயமக்லேத்யோsஸோஷ்ய

ஏவ ச நித்ய: ஸர்வகத: ஸ்தாணுரசலோயம் ஸநாதன: 

(2-24)

ஹிந்து தர்மம்:

 தர்மா (dharma) என்று தேவ மொழியான ஸமஸ்கிருதத்தில் சொல்லப்படுகிற வார்த்தைக்கு சரியான இணையான பொருள் கொண்ட வார்த்தை தமிழ் மொழியைத் தவிர வேறு எந்த மொழியிலும் கிடையாது. தமிழில் தர்மம் என்ற சொல்லுக்கு அறம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
குடும்பத்தில் ஒரு தாய் குழந்தைகளிடம் அனுசரிக்க வேண்டிய வாழ்க்கை நெறிகளை மாத்ரு தர்மம் என்று சொல்லப் படுகிறது. அதேபோன்று தந்தை கடைபிடிக்க வேண்டிய வாழ்க்கை நெறிகளை பித்ரு தர்மம் என்று போற்றப்படுகிறது. அதே போன்று, புத்ர தர்மம் (பெற்றோர்களுக்கு மகன் ஆற்ற வேண்டியவைகளைக் குறிப்பிடுவது), ஆச்சார்ய தர்மம் (குரு மாணவர்களிடம் அனுஷ்டிக்க வேண்டியவைகளைப் பற்றி கூறுவது), பரத்ரு தர்மம் (சகோதரர்கள் தர்மம்), பாகினி தர்மம் (சகோதரிகள் தர்மம்), பதி தர்மம்(கணவன் அனுஷ்டிக்க வேண்டியவைகளைப் பற்றி கூறுவது),பத்னி தர்மம்(மனைவி அனுஷ்டிக்க வேண்டியவைகளைப் பற்றி கூறுவது), தொழில் தர்மம் (வியாபாரம் செய்வோர்கள் அனுஷ்டிக்க வேண்டியவைகளைப் பற்றி கூறுவது) ராஜ தர்மம் (அரசன் கடை பிடிக்கவேண்டியவைகள்), பவுர தர்மம் (குடிமக்கள் பின்பற்றப்படவேண்டியவைகள்), இப்படி இது போன்று இன்னும் அனைவரும் வாழ்க்கையில் அனுஷ்டிக்க வேண்டிய நியமங்கள் நிறைந்த தர்மங்கள் பல உண்டு. இந்த தர்மங்கள் அனைத்திலுமே தனக்கின்றி பிறருக்காக கடைபிடிப்பவைகளே தர்மம் ஆகும். உதாரணமாக மாத்ரு தர்மம் என்றால் தாய் தனது குழந்தைகளை காக்க தியாகங்கள் செய்கிறாள். ஆனால் தாயின் சொந்த நலனுக்காக அல்லாமல் அதில் குழந்தைகளின் நலனே விஞ்சி நிற்கின்றன. அதேபோன்று தொழி தர்மம் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். தொழில் அல்லது வியாபாரம் செய்யும் போது, சமூக நலனையும் அக்கறையில் கொண்டு சில நியமனங்களை கடைபிடிப்பது. உதாரணத்திற்கு கலப்படம் இல்லாமல் வியாபாரம் செய்வது உலக மக்கள் நலன் கருதியே.சரியான முறையில் இந்த தர்மம் என்ற வார்த்தைக்கு பொருள் கூற வார்த்தைகள் இல்லாவிடினும், ஓரளவிற்கு கூற வேண்டுமென்றால், தர்மம் என்பது அனைத்து வகையான ஆச்சாரங்கள், அதாவது சம்பிரதாயங்கள் சடங்குகள், வாழ்க்கை நெறிகள் அடங்கிய முழுமையான வாழ்க்கை முறையையே தர்மம் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆங்கிலத்திலே தர்மம் என்ற வார்த்தைக்கு பொருள் சொல்வதென்றால், கடமைகள், பொறுப்புகள் உரிமைகள் ஆகியவற்றின் கூட்டு என ஓரளவிற்கு பொருள் கூறலாம்.
அப்படியென்றால் ஹிந்து தர்மம் அல்லது ஸநாதன தர்மம் என்றால் என்ன? மாத்ரு தர்மம்+பித்ரு தர்மம்+புத்ர தர்மம்+ஆச்சார்ய தர்மம்+ பரத்ரு தர்மம்+பாகினி தர்மம்+ பதி தர்மம்+ பத்னி தர்மம் +ராஜ தர்மம்+பவுர தர்மம்+— + — + — + இப்படி பல தர்மங்களை முழுமையாக உள்ளடக்கியது தான் ஸநாதன அல்லது ஹிந்து தர்மம். அதனால்தான் ஹிந்து தர்மம் என்பது மதமல்ல, வாழ்க்கை நெறி என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது.
பொதுவாக இந்த ஆச்சார அனுஷ்டானங்கள், நியதிகள் ஆகியவைகள் வேதங்களிலே ஆங்காங்கே பரவிக் கிடக்கின்றன. ஆனால் ஆங்காங்காங்கே வருகிறதே ஒழிய ஒரே இடத்தில் சொல்லப்படவில்லை. அன்றாட வாழ்வில் நாம் என்னென்ன செய்யவேண்டும் என்று வேதத்தில் அங்கங்கே உதிரியாக சொல்லியிருக்கின்றனவோ அவற்றை நன்றாக வகைப்படுத்தி விவரமாக சொல்கிற வேத உபாங்கமே தர்ம சாஸ்திரம். தனி மனிதன் தனது நன்மைக்காக செய்யும் ஆச்சாரங்களிலேயே சமூக ஒழுங்கும், உலக நலனும் சேரும்படியாக இணைத்துக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.
ஆத்ம ஷேமத்திற்க்காக, நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதிலேயே லோக ஷேமத்தையும் பயனாக ஏற்படுத்தித் தருவது வேதம். இந்த இரண்டும் ஏற்பட எது உதவுகிறதோ அதுதான் தர்மம் என்பது.
ஒவ்வொரு தர்மத்தையும் கடைபிடிக்கும்போது அதனுள் ஆன்மீக உணர்வும் குடிகொண்டிருக்கும் என்பதை ஒவ்வொருவரும் நினைவில் கொள்ளவேண்டும். ஆன்மீக உணர்வு இல்லாமல் ஹிந்து தர்மம் இல்லை. ஆன்மீகம் என்பது மதம் என்று நிறைய பேர் தவறான அர்த்தம் கொண்டுள்ளனர். ஹிந்து தர்மத்தில் ஆன்மீகம் என்பது வித்தியாசமான பொருள் கொண்டது, ஹிந்து தர்மம் வாழ்க்கை நெறிமுறைகளை உள்ளடக்கியது. அங்கு மதத்திற்கு வேலையில்லை, ஏனென்றால் ஹிந்து தர்மம் ஏனைய மதங்கள் போன்று எந்த தனி நபராலோ அல்லது, தூதராலோ, தனி அவதாரத்தாலோ  உருவாக்கப்படவில்லை.  ஆகவே தான் ஹிந்து என்பது மதம் அல்ல. ஆகவே ஹிந்துவின் அன்றாட வாழ்வில் ஆச்சாரங்கள், சம்பிரதாயங்கள் சடங்குகள், வாழ்க்கை நெறிகள் ஆகியவைகளில் ஆன்மீகம் உள்ளடக்கியது. 

ஸ்மிருதி:

இந்த தர்மங்கள் குறித்து கடைபிடிக்க வேண்டிய அனைத்து நியமனங்களும் அதன் முக்கியத்துவமும் விரிவாக தர்ம சாஸ்த்திரத்திலும், ஸ்மிருதிகளிலும் கூறப்பட்டுள்ளது. சமூக வாழ்க்கை சம்பந்தமான கட்டுப்பாடுகளும், சட்ட திட்டங்களும் சேர்ந்து ஸ்மிருதி எனப் பெயர் பெறுகிறது. ஸ்மிருதி என்பது ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்ளப்பட்டது என்று பொருள்படுகிறது. வேதங்களையெல்லாம் நன்கு உணர்ந்த மகரிஷிகள் ஆச்சார அனுஷ்டானங்களை ஒரே இடத்தில் தொகுத்து முறைப்படுத்தி குறிப்பாக எழுதி வைத்தவையே ஸ்மிருதிகள். மநு, பராசரர், யாக்ஞவல்கியர், கவுதமர், ஹாரீதர், யமன், விஷ்ணு, சங்கர், லிகிதர், பிருஹஸ்பதி, தஷன், அங்கிரஸ், பிரசேதர், ஸம்வர்த்தர், அசனஸ், அத்ரி, ஆபஸ்தம்பர், சாதாபர் ஆகிய பதினெட்டு மஹரிஷிகள்  தங்களுடைய அதிமாநுஷ்ய சக்தியால் வேதங்களை முழுக்கத் தெரிந்துகொண்டு அதிலிருந்து தொகுத்து, தர்ம சாஸ்திரங்களை தந்திருக்கிறார்கள். இவை மநுஸ்மிருதி, ஆக்ஞவல்கிய ஸ்மிருதி, என்று அவரவர் பெயரால் வழங்கப் பெறுகின்றன. 
இதுதவிர உப ஸ்மிருதிகள் என்று பதினெட்டு துணை நூல்கள் இருக்கின்றன. ஜாபாலி, நசிகேதஸ், ஸ்கந்தர், லௌகாஷி, காஷ்யபர், வியாசர், ஸனத்குமாரர், சந்துனு, ஜனகர், வியாக்ரர், காத்யாயனர், ஜாதுகர்ண்யர், கபிஞ்ஜலர், போதாயனர், காணாதர், விஸ்வாமித்ரர், பைடீனசர், கோபிலர் ஆகியோர் ஸ்மிருதிகளை தொகுத்து வழங்கியுள்ளனர்.
ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையையும் ஸ்மிருதிகளோடு சேர்த்துக் கொள்வதுண்டு. இப்படி அநேக ஸ்மிருதிகள் இருப்பதால் இவற்றிலும் ஒன்றிலிருப்பது, இன்னொன்றில் இல்லாமல் இருக்கலாம். சில சில காரியங்கள் ஒன்றுக்கொன்று வித்தியாசப்படலாம்.. சில ஸ்மிருதிகள் ஒரு சில விசயங்களோடு நின்று விடுகிறது. பூர்ண உபதேசம் செய்யவில்லை. வழக்கத்தில் தலைமுறை தலைமுறையாக வந்துவிட்ட விசயங்களெல்லோருக்கும் தெரிந்தே இருக்கும் என்று நினைத்து விட்ட மாதிரி, சில ஸ்மிருதிகளில் ஸந்தியாவந்தனப் பிரயோகமே இல்லை; சிலவற்றில் சிரார்த்த விசயமில்லை; தீட்டு-துடக்கு விசயங்களை சொல்லும் ஆசௌசாதிகள் சிலதில் இல்லை…..
 
……..சில பெரியவர்கள் எல்லா ஸ்மிருதிகளையும் பார்த்து, ஒன்றொடொன்று பொருத்தி ஆராய்ச்சி செய்து, முடிவாக இன்னின்ன செய்ய வேண்டும் என்று தீர்மானித்து, ஐயம் திரிபற இந்த நிபந்தனங்களை எழுதி வைத்துள்ளார்கள்….. (காஞ்சிப்பெரியவரின் தெய்வத்தின் குரல் பாகம் 2பக்.770)
நன்கு அமைக்கப்பெற்ற ஸ்மிருதிகள் எப்பொழுதும் பரதத்துவங்களை அடிப்படையாக கொண்டவைகள். ஸ்மிருதிகள் சாசுவதமானவைகளன்று. காலத்திற்கும் இடத்திற்கும், சந்தர்ப்பத்திற்கும், ஏற்ப அவைகள் மாறி அமையும். சமூக நடைமுறைகளை நன்கு அறிந்துள்ள மேலோர் ஒருவர் அல்லது கூட்டம் ஒன்று ஸ்மிருதிகளை காலத்திற்கு ஏற்றவாறு திருத்தி அமைத்துக் கொள்வதுண்டு… (சுவாமி சித்பவானந்தா  ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை முகவுரையில்).
(அடிக்குறிப்பு : ஆக சில காலங்களில் சமூக நடைமுறைகளுக்கு ஒவ்வாததை சில ரிஷிகள் திருத்தியுள்ளனர் என்பது புலனாகிறது. இன்று இந்து தர்மம் என்கிற இந்து மதத்தை சிலர் தாக்குவதற்க்காக சில ரிஷிகள் எழுதி வைத்ததை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு உதாரணமாக, மநு ஸ்மிருதியில் உள்ள சிலதை மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டு ஹிந்து மதத்தை விமர்சிப்பது வியப்பைத் தருகிறது. மநு இந்து மதத்தை ஸ்தாபித்தவர் அல்ல, அவருடைய ஸ்மிருதிகளிலே இருப்பது, அடுத்து வந்த மகரிஷிகள் எழுதிய ஸ்மிருதிகளிலே இல்லாமலிருப்பது, காலத்திற்கேற்றவாறு திருத்தம் செய்யப் பட்டிருப்பதை அறியலாம். நல்ல பல நியதிகளை உபதேசித்த மகரிஷிகளின் ஸ்மிருதிகளை வாதங்களுக்கு எடுத்துக் கொள்வதில்லை. முப்பத்தாறு ரிஷிகளும், இன்னும் எண்ணற்ற ரிஷிகளும் ஸ்மிருதிகள் என்று சொல்லப்படுகின்ற பல தர்ம சாஸ்திரங்களை எழுதியிருக்கும்போது, மநுவை மட்டும் பிடித்துக் கொண்டு விமர்சிப்பதேன்?)
வேதம் தோன்றியது தானாக உண்டான அனுபவம். அதிலிருந்து இவர்கள் நினைவால் உண்டாக்கியது தர்ம சாஸ்திரம் எனப்படும் ஸ்மிருதிகள். வேதத்தை அப்படியே பின்பற்றும் தர்ம சாஸ்திரங்களும் (ஸ்மிருதிகளும்) இந்த தெய்வம் தான் பெரியது என்பதாக சிவனையோ, விஷ்ணுவையோ, அம்பாளையோ, வேறு எந்த தெய்வத்தையோ சொல்லவில்லை. ஆனாலும் இஷ்டமூர்த்தி கொள்கை என்பதற்காக அவரவரும் தங்கள் மன விருப்பத்தோடு எந்த மூர்த்தியில் அன்பாக லயிக்கிறதோ அந்த மூர்த்தியையே முழு முதல் தெய்வமாக வழிபடுவதை வேதமும் ஸ்மிருதிகளும் ஆதரிக்கின்றன.

ஷண்மதம்:

ஆதிசங்கரரை “ஷண்மத ஸ்தாபனாச்சார்யர்” என்று சொல்வார்கள். அவர் காலத்தில் இந்து மதப் பிரிவுகளில் ஏகப்பட்ட வேற்றுமைகள் மற்றும் வேதத்தின் அடிப்படை ப்ரமாணத்தை ஏற்காத நிலையிருந்தது. மேலும் பெளத்த மற்றும் சமண சமயங்களால் பெருகிய வேற்றுமைகளால் இந்து மதம் அழிந்து போய்விடும் நிலையும் இருந்தது. இந்நிலையில் சங்கரர் இந்துமத பிரிவுகளிடையிலான சண்டை, சச்சரவுகளை குறைக்க முடிவு செய்தார். அவர் காலத்தில் இந்து மதத்தில் மட்டும் சுமார் 72 பிரிவுகள் இருந்தன. இந்த 72 பிரிவுகளையும் ஆராய்ந்து, பல பிரிவுகளை இணைத்தும், சில பிரிவுகளை ஒதுக்கியும் முடிவில், “சைவம், வைஷ்ணவம், காணாபத்யம், கெளமாரம், செளரம், சாக்தம்” என்று முக்கியமான ஆறு வழிமுறைகளை வகைப்படுத்தினார். அவை;
1. சைவம் – சிவனை வழிபடுபவர்கள் – சைவர்கள்
2. வைணவம் – விஷ்ணுவை வழிபடுபவர்கள் – வைணவர்கள்
3. காணாபத்யம் – கணங்களுக்கு எல்லாம் அதிபதியான “கணபதி” வழிபாடு செய்பவர்கள் – காணாபத்யர்
4. கெளமாரம் – முருகனை வழிபடுபவர்கள் – கௌமாரர்கள்
5. சௌரம் – சூரியனை வழிபடுபவர்கள் – சௌரர்கள்
6. சாக்தம் – சக்தியை வழிபடுபவர்கள் – சாக்தர்கள்
இவ்வாறு வகைப்படுத்தப்பட்ட ஆறு பிரிவுகளும் சொல்லும் பல பெயர்களும் இறைவன் ஒருவனையே சாரும் என்றும் இவையனைத்தும் சேர்ந்து ஷண்மதம் என்றும் சொன்னார். ஒவ்வொருவரின் விருப்பமும் ஒவ்வொரு வகைப்படும். அதனால், “இவர் மட்டுமே உனக்குக் கடவுள்” என்று எவரையும் கட்டாயப்படுத்தாமல், இந்த அறுவரில் எவரை விரும்பினாலும் அவரையே முழு முதற் கடவுளாகப் போற்றலாம்” என்று வழி காட்டுகிறது சங்கரரின் அத்வைதம். இதுபோல், “உன்னுடைய விருப்ப தெய்வமே மற்ற கடவுளாகவும் வடிவம் தாங்கி இருக்கின்றது என்றும் இந்தச் சித்தாந்தம் சொல்கிறது. ஆறு விதமான தெய்வ வழிபாடுகளைக் காட்டித் தந்த சங்கரர்,   அந்தந்தத் தெய்வங்களைப் போற்றுவதற்கான துதிகளையும் தானே இயற்றித் தந்தார். ஆக இவைகளெல்லாம் மதங்கள். 

ஹிந்து என்பது மதம் அல்ல, ஹிந்து தர்மம்

ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வத்தின் பால் ஈடுபாடு கொண்டவர்கள் தாங்கள் விரும்பிய கடவுளர்களின் பால் ஈர்க்கப்பட்டு, அந்த தெய்வங்களை வழிபட்ட ரிஷிகளின் ஆச்சாரங்களையும், போதனைகளையும் பின் பற்றியவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தைச் சார்ந்தவர்களாக கருதப்பட்டனர். அந்த வகையில், சைவம் – சிவனை வழிபடுபவர்கள் – சைவர்கள் என்றும்,  வைணவம் – விஷ்ணுவை வழிபடுபவர்கள் – வைணவர்கள் என்றும்,  காணாபத்யம் – கணங்களுக்கு எல்லாம் அதிபதியான “கணபதி” வழிபாடு செய்பவர்கள் – காணாபத்யர் என்றும்,. கெளமாரம் – முருகனை வழிபடுபவர்கள் – கௌமாரர்கள் என்றும், சௌரம் – சூரியனை வழிபடுபவர்கள் – சௌரர்கள் என்றும்,  சாக்தம் – சக்தியை வழிபடுபவர்கள் – சாக்தர்கள் என்றும், அழைக்கப்பட்டனர். அதேபோன்று பாரதத்தில் தோன்றிய மகான் புத்தரால் ஈர்க்கப்பட்டவர்களை புத்தமதத்தினர் என்றும், மகாவீரரை பின்பற்றியவர்களை ஜைனர்கள் என்றும், குருநானக்கை பின்பற்றியவர்களை சீக்கிய மதத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். வெளிநாட்டு மதங்களான கிருஸ்துவால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட கிருத்துவ மதம், நபிகளால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட மதமான இஸ்லாமிய மதம் என இப்படி ஒரு கோட்பாடுகளுடன், ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வத்தையே தெய்வமாக வழிபட்டு வந்ததால் இவைகள் மதங்களாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. ஆனால் ஹிந்து மதம் என்ற ஒரு மதம் எங்குமேயில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆனால் இந்த மதங்களைப் பின்பற்றியோரில் பலர் பாரதத்தில் தோன்றிய, வேதங்களில் போற்றப்பட்டு வந்த ஹிந்து தர்மங்களை பின்பற்றி வந்தார்கள். அதனாலேயே அவர்களெல்லாம் ஹிந்துக்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர்.
பாரதத்தில் தோன்றி, பாரதத்தில் போற்றப்பட்ட தர்ம சாஸ்திரங்களை பின்பற்றிய, மதங்களைச் சார்ந்தவர்கள் ஹிந்து தர்மம் என்ற ஒரு குடையின் கீழ் வந்ததால் அவர்களை ஹிந்துக்கள் என்றும், அரசியல் சாசனப் பார்வையில், அவர்கள் அனைவரையும்  ஹிந்து மதத்தினர் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். ஆக ஹிந்து என்பது மதம் அல்ல, ஹிந்து தர்மம் என்பது புலனாகும்.

அம்மா என்றால்……

April 14, 2012
Posted by தர்மபூபதி ஆறுமுகம்
தனது வாழ்க்கையின் உச்சகட்ட உயர்விற்கு சென்று விட்ட ஒருவன் தனது தாயைப் பார்த்து கேட்டான்.
அம்மா! என்னைப் பெற்றெடுத்து, பாசத்தைக் கொட்டி, பல தியாகங்களை செய்து, காலமெல்லாம் என் மீது பாசத்தை பொழிந்து ஆளாக்கிய உனக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென நினைக்கிறேன்.
அம்மா உனக்கு என்ன வேண்டும், நான் என்ன செய்ய வேண்டும் – என்றான் மகன்
தாய் வியப்புடன் மகனைப் பார்த்தாள்.
அதைப் பற்றி இப்ப என்ன? என்னுடைய கடமையைத் தானே செய்தேன்… அதை எப்படி நீ எனக்கு திருப்பி கொடுக்க முடியும். நீ விரும்பினாலும், எவ்வாறு திருப்பி கொடுக்க முடியும்?
இருந்தாலும் தன் தாய் செய்த தியாகங்களுக்கு ஏதாவது செய்தாக வெண்டுமென நினைத்தான். தொடர்ந்து அம்மாவிடம் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தான். அம்மாவும் மறுத்தலித்து வந்தாள். ஒரு கட்டத்தில் மகனின் ஆசையை பூர்த்தி செய்ய நினைத்த தாய், மகனிடம்,
சரி…..நீ தொடர்ந்து கேட்பதால், ஒன்று சொல்கிறேன். அதை நிறைவேற்றினால் போதும் –  என்றாள்.
மகனுக்கு ஒரே சந்தோஷம்.
அம்மா என்ன வேண்டும் சொல்லுங்கள் – என்றான் மகன்,
ஒன்றுமில்லை மக்னே, நீ குழந்தையாக இருந்த போது எனது அருகில் படுத்து உறங்கினாயே, அதைப் போல இன்று ஒரு நாளைக்கு என்னுடன் படுத்து உறங்கு – எனக் கூறினாள் தாய்.
அம்மா, நீ கேட்பது, வித்தியாசமாக உள்ளது. இருப்பினும் அது உனக்கு மகிழ்ச்சியை தருமென்றால் அதை இன்றே நிறைவேற்றுகிறேன் என்று அன்றிரவு, தனது தாயின் படுக்கையில், தாயுடன் படுத்துக் கொண்டான்.
தனது மகன் தூங்கி விட்டான் என்று அறிந்த தாய், எழுந்து சென்று ஒரு வாளியில் நீரை நிரப்பி கொண்டு வந்து, தனது மகன் படுத்திருந்த இடத்தில் ஒரு குவளை தண்ணீரை வீசி நனைத்தாள். தூக்கத்தில் தான் படுத்திருக்கும் இடம் ஈரமாக இருப்பதை உணர்ந்த மகன், தூக்கத்திலேயே படுக்கையின் மறு பக்கத்திற்கு உருண்டு சென்று படுத்தான். அங்கே சென்று மகன் தூங்கியதும், இன்னொரு குவளை நீரை எடுத்து அவன் படுத்திருந்த இடத்தில் நீரை வீசி ஈரப்படுத்தினாள். மீண்டும் படுக்கை ஈரமாக இருப்பதை உணர்ந்த மகன், தூக்கத்திலேயே படுக்கையின் கால்புறம் இடம் நோக்கி நகர முயன்றான். சிறிது நேரத்தில் அந்த இடமும் ஈரமாக இருப்பதை உணர்ந்த மகன், தூக்கம் கலையவே, எழுந்து பார்க்கும் போது, தனது தாய் தண்ணீர் குவளையுடன் இருப்பதைப் பார்த்து, கோபமாக,
என்ன அம்மா செய்கிறாய்… தூங்க கூட  விட மாட்டேன் என்கிறாய்? ஈரத்தில் தூங்க வேண்டுமென எப்படி எதிர் பார்க்கிறாய் – எனக் கேட்டான் மகன்.
அப்போது தாய் அமைதியாக சொன்னாள்:
மகனே.. அம்மாவின் தியாகத்துக்கு ஈடுகட்ட, திருப்பி ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென நீ நினைக்கிறாய். நீ குழந்தையாக இருக்கும்போது இரவு நேரங்களில் அடிக்கடி படுக்கையை நனைத்து விடுவாய். உடனே நான் எழுந்து உனக்கு  உடையை மாற்றி ஈரமில்லாத இடத்தில் படுக்க வைத்து விட்டு, நான் ஈரமான இடத்தில் படுத்துக் கொள்வேன். முடியுமானால், உன்னால் இந்த ஈரமான படுக்கையில் ஒரு இரவு தூங்க முடியுமா? – என்றாள் தாய்
மகன் திகைத்து நின்றான்.
இது உன்னால் முடியுமென்றால், தாயின் தியாகத்திற்கு ஈடு கொடுத்ததாக எடுத்துக் கொள்கிறேன்   – என்றாள் தாய்.
நண்பர்களே, உலகில் எல்லா கடன்களையும் அடைத்து விட முடியும், ஒன்றைத் தவிர. அதுதான் தாயின் தியாகம். தாயின் தியாகத்திற்கு, எந்த ஒரு மகனாலும் ஈடு செய்ய முடியாது. தாய் காட்டிய அரவணைப்பு, அன்பு, காலநேரம் பாராது, தனது மகனை சீராட்டி, உணவூட்டி. வளர்த்து, தனது தேவைகளை தியாகம் செய்து தனது மகனே உலகம் என்று அவனது வளர்ச்சியில் ஆனந்தம் கொண்டு, தனது குழந்தைக்காக தன்னையே வழங்கிய தாயிற்கு நீ எதை திருப்பி கொடுத்து ஈடுகட்ட முடியும்? நீ அவளுடைய சதையும், ரத்தமுமாகும், தாயில்லாமல் நான் இல்லை  என்பதை நினைவில் கொள், ஏனென்றால் உனது தாய் இதை என்றுமே மறந்ததில்லை.
எவ்வளவுதான் வயதானாலும், தாயின் நினைவு நமது வாழ்வில் தினமும் ஒரு அங்கம் தான். அன்பே சிவம் என்கிறார்கள் பெரியோர்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை, அன்பே தாய் என்பது தான் நிதர்சமான உண்மை.
நினைத்தபோது இறைவனைக் காணத்தான், இறைவன் தாயைப் படைத்தான் என்றான் அறிஞர் அனோன்.
(எனது அன்புத்தாயின் நினைவு தினம் சித்திரை மாதம், திரயோதசி தேய்பிறை திதி 19/04/2012)

பண்பாட்டை வளர்த்த பாரதத்திலா இப்படி?

January 4, 2012
Posted by:தர்மபூபதி ஆறுமுகம்
உலகிலேயே நாகரீகத்தையும், பண்பாட்டையும், கலாச்சாரத்தையும் கற்றுக் கொடுத்த பாரத பூமியில் பாரத கலாச்சாரம் இன்று பரிதவித்துக் கொண்டுள்ளது. அந்நிய கலாச்சார படையெடுப்பின் காரணமாக பாரத கலாச்சாரம் பலமிழந்து நிற்கிறது. பாரத கலாச்சாரத்தை வீழ்த்த சென்ற நூற்றாண்டில் வியூகம் அமைத்த மெக்காலேவின் கனவு மெல்ல மெல்ல நனவாகி வருகிறது.
 
ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆங்கிலப் புத்தாண்டின் பிறப்பை இன்றைய இளைஞர்களும், யுவதிகளும் ஏதோ ஒரு பெரிய விடுதலையை அடைந்துவிட்டது போன்று நடு நிசியில் சாலைகளில் கூச்சல் போடுவதும், குடித்துவிட்டு கும்மாளமிடுவதும், வாகனங்களை தனது ஆசைக்கு பாதுகாப்பின்றி ஓட்டி விபத்து ஏற்படுத்துவதும், சாலைகளில் வருவோர் போவோரிடையே நாகரீகமின்றி நடந்து கொள்வதும்  ஆங்கிலப் புத்தாண்டு பிறப்பிற்கு இலக்கணமாக கொண்டுள்ளனர். மேலை நாடுகளுக்கு வேண்டுமானால் இந்த கலாச்சாரம் ஒத்துபோகக் கூடிய ஒன்று. பண்பாட்டை வளர்த்த பாரதத்திலா இப்படி?
 
ஒவ்வொரு ஆண்டும் இது எல்லை மீறிவருகிறது. ஆனால் இந்த கலாச்சார சீரழிவை ஊடகங்களும், சமூக ஆர்வலர்களும் கண்டு கொள்வதில்லை. இது என்ன இந்து பண்டிகையா.. விநாயகரை ஆற்றில் கரைப்பதால் நீர் மாசுபடும் என்று (சமூக ஆர்வலர்கள் பெயரில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் இந்துமத எதிரிகள்) சொல்வதற்கு, இல்லை தீபாவளியா பட்டாசு வெடிக்கக் கூடாது என்று தடை போடுவதற்கு…! இது கிருத்துவர்களின் பண்டிகையாச்சே..  எப்படி சொல்ல முடியும். இது போன்ற கலாச்சார சீரழிவுகளை தடுக்க வேண்டும் என்று அப்படி சொன்னால் அவர்களுக்கு நெற்றியில் ஒட்டியுள்ள மதச்சார்பற்ற பட்டம் கிழிந்துவிடுமே!
 
வழக்கம் போல இந்த ஆங்கிலப்புத்தாண்டு கொண்டாட்ட செய்திகளை ஊடகங்களில் காண நேரிட்டது. நிறைய செய்திகளை படிக்க நேரிட்டிருந்தாலும், சில செய்திகளை சுட்டிக் காட்டினாலே போதும், நமது கலாச்சார சீரழிவு எந்த எல்லையை நோக்கி போய்க் கொண்டிருக்கிறது என்பது விளங்கும்.
 
கோவை மாநகரம் கல்விக்கூடங்களின் சங்கமமட்டுமல்ல, பல கலாச்சார பின்னனி கொண்டவர்கள் வாழும் மாநகரமாகும். நவீன மால்களும், காபிஷாப்புகளும்,பெரிய உல்லாச ஹோட்டல்களும், புத்தாண்டு கொண்டாட்டங்கள் என்ற பெயரில் உல்லாச வாழ்க்கையில் திளைத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த இளைஞர்களையும், யுவதிகளையும் நன்கு பயன்படுத்திக் கொண்டன. விபரம் அறிந்தோர் கோவையில் உள்ள இந்த இளைஞர்களின் வாழ்க்கை முறை வேறு எந்த மாநகரத்திற்கும் குறைந்ததல்ல என்று கூறுகின்றனர். ஆனால் கோவையில் உள்ள மண்ணின் மைந்தர்கள் இந்த இளைஞர்களின் மேலைநாட்டு மோகத்தைக் கண்டு எரிச்சலடைவதோடு. இது ஆபத்தில்முடியும் என்று அங்கலாய்க்கின்றனர். புத்தாண்டு கொண்டாட்டங்களின்போது, வீட்டை விட்டு வெளியே வருவது பாதுகாப்பாக இல்லை  என்றும் அந்த அளவிற்கு சாலைகளில் கூச்சல், கும்மாளம், இது போன்ற மோசமான கொண்டாட்டங்களை என்னால் கனவில் கூட நினைத்துப் பார்க்க இயலவில்லை என்று காந்திபுரவாசி தெரிவித்தததாக எழுதப்பட்டுள்ளது. அவர் மேலும் கூறுகையில் இவர்களது நடவடிக்கைகள் ஏதோ அதிகாரபூர்வமாக அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது போன்று உள்ளது. குறிப்பிடத்தக்க அளவிற்கு யுவதிகளும் இந்த சாலைகளில் கல்ந்து கொண்டு கும்மாளமிட்டது அதிர்ச்சி அளிப்பதாக உள்ளது என  மக்கள் தெரிவித்ததாக எழுதப்பட்டுள்ளது. வருவோர் போவோரை கட்டாயப்படுத்தி புத்தாண்டு வாழ்த்திக்களை தெரிவித்து அநாகரீகமாக நடந்து கொள்வதாவும் வேதனைப்படுகிறார்கள் கோவை வாசிகள். (இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்)
 
இது மட்டுமல்ல எல்லை மீறிபோகிற இந்த இளைஞர்களின் கொண்டாட்டத்தினால் பல விபத்துக்கள் ஏற்பட்டுள்ளதாகவும் காவல்துறையினர் தெரிவித்துள்ளனர். கோவையின் பிரதான வீதிகளில் கட்டுக்கடங்காத இருசக்கர, மற்றும் கார்களின் கட்டுபாடற்ற வேகம் எல்லை மீறியதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. அதே அளவிற்கு ஆம்புலன்சு வாகனங்களும் உதவிக்கு செல்ல வேண்டியதாக இருந்தது எனக் கூறப்படுகிறது. ஆம்புலன்சு உதவி கேட்டு தொடர்ந்து தொலை பேசி வந்த வண்ணமிருந்ததாகவும் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன. கட்டுப்படுத்த இயலாமல் போலீசார் திகைத்ததாகவும், அந்த அளவிற்கு வேகமாகவும், இளைஞர்களின் நிதானமின்மை காரணமாக விபத்துகளில் உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்டதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. கோவையே இப்படியென்றால் பாரதத்தின் இதர நாகரீக நகரங்களைப் பற்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை. அந்த அளவிற்கு குடித்து விட்டு கும்மாளம் போட்டிருக்கிறார்கள்.

US tourists thrashed in Tamil Nadu for kissing local women
Press Trust of India, Updated: January 02, 2012 15:12 IST

 
இதில் ஒரு வேடிக்கை தூத்துக் குடியில் சாலையோரக் கொண்டாட்டங்கள் உச்ச நிலைக்கு எட்டி இரு வெளி நாட்டவர் சாலையில் சென்று கொண்டிருந்த பெண்களை கட்டி பிடித்து முத்தமிட்ட சம்பவம் அங்கு கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அவர்கள் பொதுமக்களால் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்ல இந்து கோயில்களில் காலணிகளோடு நுழைந்திருக்கிறார்கள். எப்படியிருக்கிறது பாருங்கள். ஆக குடியும், அரை குறை ஆடைகளோடு, நிதானமில்லாமல் கும்மாளமிடுவதும், சாலையில் செல்லும் பெண்களை கட்டிப்பிடித்து முத்தமிடுவதும்  மேலை நாட்டு கிருத்துவ கலாச்சாரம். இவை அனைத்தும் இந்த பாரத மண்ணில் வெட்கமில்லாமல் அரங்கேறியுள்ளன. இதுபோன்ற பல செய்திகள் பல மாநிலங்களிலும் நடந்தேறியுள்ளது. 
இதுதவிர இந்த கொண்டாட்டங்கள் மக்களை எவ்வாறு  சீரழிகிறது என்பதற்கு அரசு வெளியிட்டுள்ள  மது விற்பனையே சான்று. 
டாஸ்மாக் கடைகளில் புத்தாண்டையொட்டி, கடந்த ஆண்டைவிட, 21 சதவீதம், சரக்குகள் விற்பனை அதிகரித்துள்ளது. டாஸ்மாக் கடைகளில், ஆங்கில புத்தாண்டையொட்டி, கடந்த டிச., 31 மற்றும் ஜன., 1ம் தேதி, சரக்குகள் விற்பனை களை கட்டியது. 31ம் தேதி, இந்திய தயாரிப்பு வெளிநாட்டு மதுவகைகள், 1.71 லட்சம் பெட்டிகளும், பீர் வகைகள், 1.02 லட்சம் பெட்டிகளும் விற்றுள்ளன. இவற்றின் விற்பனை மதிப்பு, 70 கோடி ரூபாய். புத்தாண்டு தினத்தில், 72 கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான, இந்திய தயாரிப்பு வெளிநாட்டு மதுவகைகள், 1.74 லட்சம் பெட்டிகள் மற்றும் பீர் வகைகள், 1.06 லட்சம் பெட்டிகள் விற்பனை ஆகி உள்ளன. கடந்த ஆண்டு, இவ்விரு தினங்களையும் சேர்த்து, இந்திய தயாரிப்பு வெளிநாட்டு சரக்குகள், 2.8 லட்சம் பெட்டிகளும், பீர் வகைகள், 1.64 லட்சம் பெட்டிகளும் விற்றன. இவற்றின் விற்பனை மதிப்பு, 103 கோடி ரூபாய். 
டாஸ்மாக் பணியாளர் ஒருவர் கூறியதாவது: கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன், டாஸ்மாக் சரக்குகளின் விலையேற்றப் பட்டது. அதனால், சரக்கு வகைகளின் அடிப்படையில், புத்தாண்டு விற்பனை ஒப்பிடப்படுகிறது. அதன்படி, கடந்த ஆண்டை விட, இந்த ஆண்டு 21 சதவீதம், சரக்குகள் விற்பனை அதிகரித்துள்ளது. இவ்வாறு  அவர் கூறினார்.
நமது சிறப்பு நிருபர்-
நன்றி தினமலர் 
கடந்த ஆண்டைவிட இந்த ஆண்டு 21 சதவீகிதம் மது இந்த இரண்டு நாட்களில் மட்டும் கூடுதலாக விற்பனையாகியுள்ளது. இந்த அவலத்தை கேட்க எந்த அரசியல்கட்சியும், சமூக அமைப்புகளும் முன் வராது. காரணம் கிருத்துவ கொண்டாட்டங்களைக் கண்டித்தால் வழக்கம் போல மதச்சார்பு தீட்டு பட்டு விடும். 
இந்த ஆங்கிலப் புத்தாண்டு கொண்டாட்டங்களுக்கு அரசு தடைவிதிப்பது மட்டுமே இந்த இளைஞர்களின் வாழ்க்கை முறையை நெறிப்படுத்த முடியும். அரசு செய்யுமா?

முல்லைப்பெரியாறும் சபரிமலையும்

December 15, 2011
Posted by  தர்மபூபதி ஆறுமுகம்
கடந்த இரண்டு மூன்று நாட்களாகவே எனது மனதுக்குள் ஒரு சிந்தனை. இந்த முல்லைப் பெரியாறு அணைப் பிரச்சனைக்கு பின்னால் ஏதாவது மறைக்கப்பட்ட திட்டம் இருக்குமா? என்பதுதான் அந்தக் கேள்வி. இந்த சந்தேகத்தை எனது நண்பர்களிடம் கூறிய போது நீங்கள் எப்போதுமே மஞ்சள் கண்ணாடி அணிந்து கொண்டு தான் அனைத்துப் பிரச்சனைகளையும் அணுகுவீர்கள் என்று என்னை கேலி செய்தனர். ஒரு சில நேரங்களில் அது உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் பல நேரங்களில் நான் நினைப்பது சரியாகவே உள்ளது என்று எனது மனதிற்குள்ளேயே கூறிக் கொண்டேன். காரணம் இந்தியா என்கிற பாரத தேசம் உலகிலேயே தொன்மை வாய்ந்த தேசம். கலாச்சார செறிவும், தத்துவ ஞானமும், இறைவனை அறிந்த மதங்களும் இங்கே தான் தோன்றின. எந்த மதத்திற்கும் இல்லாத தனிப்பெருமை இங்கு ஸ்வயும்பாக தோன்றிய இந்து மதம் என்கிற சனாதன தர்மத்திற்கு உண்டு. 
வடகிழக்கு மாநிலங்களில் இந்துகோவில்கள்  கிருத்துவர்களின் தாக்குதலுக்கு பின்
இப்பேர்பட்ட மதத்தை, கலாச்சாரத்தை அழிக்கவேண்டும் என்று உலகில் உள்ள சில வெறிபிடித்த மதங்கள் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன. அதை நிறைவேற்ற லட்ச்க்கணக்கான கோடி டாலர்கள் சிலவிடப்படுகின்றன. ஆங்கிலேய ஆட்சியின் போது இந்த கலாச்சாரத்தை அழித்து மேலை நாட்டு கலாச்சாரத்தை இங்கு ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதும் அவர்களது மறைமுக திட்டமாகும். அதற்க்காகவே இங்கு ஐந்தாம் படை என்று சொல்லக் கூடிய கிருத்துவ பாதிரிகளை இங்கு விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய முயற்சிக்கு தடைகல்லாக இருப்பது பாரத தேசமெங்கும், பாரத கலாச்சாரமும், பாரதப் பண்பாடும் இந்த மக்களை ஒன்றிணைத்திருப்பது தான். ஆட்சியாளர்கள் இந்த தேசத்தை பல இடங்களில் பல பேர் ஆண்டிருந்தாலும், பாரத பண்பாட்டினாலும், சனாதன தர்மத்தாலும் இந்துக்கள் தேசமாகவே இருந்து வருகிறது. மொழியால் வேறுபட்டிருக்கலாம். உடையால் வேறுபட்டிருக்கலாம். நிறத்தால் கூட வேறு பட்டிருக்கலாம். ஆனால் கலாச்சாரத்தாலும் பண்பாட்டாலும் இந்த பாரத தேசம், காஷ்மீர் முதல் குமரி வரை பரத கண்டே என்ற பெயரில் ஒரே தேசமாகவே இருந்து வருகிறது. ஆக இந்த தேசத்தை பலவீனப்படுத்த வேண்டும், அல்லது ஒற்றுமையில் வேற்றுமையை ஏற்படுத்த வேண்டும், அல்லது இவர்களுக்குள் பிளவை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பது சில வெளிநாட்டு சக்திகளின் கனவாகும். அதற்க்காக சில பேர் அல்லும் பகலும் இந்த நாட்டிலே பல பிரச்சனைகளையும், பிரிவினைகளையும் ஏற்படுத்த முயற்சி செய்து வருகிறார்கள். இந்த எண்ணங்கள் காரணமாக பல பிரச்சனைகளில் வெளிநாட்டு சக்திகள் இங்குள்ள தேச விரோத கும்பல் துணை கொண்டு பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பது எனது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.
ஆஸ்திரேலிய பிரதமருக்கு கோவா பாதிரியாரின் கடிதம்
தற்போதைய கூடங்குளம் பிரச்சனையில் பாதிரியார்களின் போக்கும், அவர்களுக்கு வெளி நாட்டு நிதி உதவிகள் குறித்தும் தெரிய வருகிறது. அதேபோன்று வடகிழக்கு மாநிலங்களில் நிலவி வரும் வடகிழக்கு மாநிலங்கள் கிருத்துவ பாதிரியார்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது என்பதற்கு அங்கு நடக்கும் தேச விரோத நடவடிக்கைகளே சாட்சி. சமீபத்தில் கூட கோவாவில் உள்ள பாதிரியார் இந்தியாவிற்கு யுரேனியம் தரக் கூடாது என்று ஆஸ்திரேலியா பிரதமருக்கு கடிதம் எழுதுகிறார் என்றால் இவர்களுக்கு இருக்கும் தேச பக்தி பற்றி விளக்கம் தேவையில்லை. நிற்க, தற்போதைய பிரச்சனைக்கு வருவோம்.
சபரிமலை என்பது எண்ணற்ற ஆன்மீகவாதிகளின் புகழிடம். பாரத தேசம் முழுக்க, பல மாநிலங்களிலிருந்து கோடிக்கணக்கான  பக்தர்கள் ஆண்டு தோறும் ஸ்ரீ ஐய்யப்பனை தரிசிக்க வருகிறார்கள். குறிப்பாக தமிழக கேரள எல்லையிலிருக்கும் கம்பம், தேனி, குமிளி, கோவை மாவட்ட பக்தர்கள் லட்சக்கணக்கில் சபரிமலைக்கு வருகின்றனர். ஏற்கனவே இந்த சபரிமலை அய்யப்பன் விக்கிரகத்தை கிருத்துவர்கள் எரித்ததும், நிலக்கல் பிரச்சனையை ஏற்படுத்தியதும் ஆன்மீகவாதிகள் அறிவர். ஸ்ரீஅய்யப்பன் புகழைக் கெடுக்க இன்னமும் சதிகள் தொடர்ந்து செய்து வருகின்றனர். அதற்கு ஆதரவாக சில ஊடகங்களும், அரசியல்வாதிகளும் அவர்களுக்கு துணை நின்று வருகின்றனர். அதே போன்று அய்யப்ப பக்தர்களின் வருகையை நிரந்தரமாக தடுத்து நிறுத்த இந்த முயற்சிகள் நடக்கின்றனவோ என்ற சந்தேகம் இருந்து வருகிறது. காரணம் இந்த முல்லைப்பெரியாறு பிரச்சனை 1979 லிருந்து இருக்கிறது. ஆனால் ஆண்டு தோறும் ஸ்ரீஅய்யப்ப வழிபாட்டுக் காலங்களில் அதிக கூட்டம் வரும் நவம்பர் மாதம் முதல் பிப்ரவரி வரையும், மீண்டும் ஏப்ரல் மாதங்களில் இந்த முல்லைப் பெரியாறு பிரச்சனை ஆண்டு தோறும் உச்சத்தை எட்டுகிறது. கேரளத்தில் உள்ள கிருத்துவ வெறியர்களும், தமிழகத்தில் உள்ள நாத்திக பிரிவினைவாதிகளும், இந்த பிரச்சனையை பெரிதாக்கி ஐய்யப்பனை தரிசிக்க முடியாமல் நிரந்தர பிரிவை தமிழக மக்களுக்கும், கேரள மக்களும் ஏற்படுத்த முயற்சிக்கின்றனர் என்ற சந்தேகம் வலுக்கிறது. இந்த சந்தேகம் தொடர்ந்து மனதில் இருக்கும் போது இணையத்தில் சில தகவல்களை தேடிக் கொண்டிருந்த போது ஒருவர் எழுதி இருந்த கட்டுரை, கண்ணில்படவே என்னைப் போலவே அவரும் சிந்தித்திருக்கிறார் என்ற எண்ணம் எழுந்தது. அவர் இது குறித்து சில ஆதாரங்களை வெளியிட்டிருப்பது சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்துவதாக உள்ளது. மேலும் இந்த கட்டுரை கடந்த ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 16ஆம் தேதி எழுதப்பட்டுள்ளது.
 படத்தை பெரிதாக பார்க்க படத்தின் மீது சொடுக்கவும்
மேற்படி அய்யப்பன் தரிசனக் காலங்களில் முல்லைப் பெரியாறு பிரச்சனை அதிக அளவில் ஊடகங்களில் (அன்றைய நாட்டு நடப்புகளைப் பற்றி) வெளிவந்துள்ளது பற்றி கூகுள் மூலம் கண்டறியப்பட்ட படம்.

சிந்தனையை தூண்டுகிற கட்டுரை இதோ: 

Mullaperiyar Dam and Sabarimala: Is the Church

behind the Controversy?

Ever wondered why all protestors against the Mullaperiyar dam turn out to be Christians, with not a single Hindu or Muslim among them? Read on to solve the mystery in a very well-researched article by someone from Kerala. It seems the vendors of religion of love are conspiring against a strong spiritual tradition of the pagans. Nothing surprising, eh, keeping in mind their track record of “spreading love” all over the world — from Red Indians to Blacks to the “witch hunts” of Europe. The only thing surprising is the willingness of some humans to lay their brains at the feet of a genocidal institution like the church. Then again, a sucker is born a minute.

The  main gameplan of the church is to raise the hostility levels between Kerala and Tamil Nadu so much (with print and movie propaganda produced by Christians) that Tamil pilgrims find it difficult to enter the Sabrimala area. The Bishops may even pay someone to organize physical attacks on the Tamils visiting Sabrimala. The idea is to disrupt the pilgrimage. 

The church is working hard on making Tamil Nadu a Christian country, and breaking the Tamil links with Sabrimala is essential for this. (The missionaries were behind the creation of the artificial Dravidian identity.) This has already started happening. See here. Don’t forget — Church has its own full-fledged intelligence agency that operates in various parts of the world in cahoots with CIA and MI6. I can clearly see its hands in this episode, the way articles are being planted in newspapers and movies are being produced (almost exclusively by Christians) timed with the Sabrimala pilgrimage. While the brains behind this diabolical move are those of the whites sitting in Europe, the grunts on the ground are the brainwashed brown Christians in India who are being egged on by the White Man in his efforts to take control of the land.

Mullaperiyar Dam and Sabarimala: The religious roots of the Controversy

By Bharat

Mullaperiyar Dam is located in the state of Kerala in India. It derives its name from the portmanteau of two rivers, namely, Mullai Ar (Mullaiyar) and Periya Ar (Periyar). The dam was the result of a treaty (lease indenture) signed in 1886 for 999 years between the ruler of Travancore and the Secretary of State, Government of India, (then under British colonialist rule) representing Madras Presidency.

This masonry dam, built with lime and Surkhi by the British Army Engineering Corps, was commissioned in 1895. After Independence, Indian states were reorganised and their boundaries rationalised. The areas surrounding the Mullaperiyar Dam ( originally part of the State of Travancore) were merged with Kerala, while the state of Tamil Nadu received full rights to own and operate the dam as per the lease treaty. Tamil Nadu continued to use water from the dam. In 1970, both the governments decided to renew the treaty.

According to the website of Ministry of Water Resources, Government of India, the controversy about the dam began in 1979 when several news reports began appearing in Kerala press regarding its safety.  From then onwards, the Government of Kerala began to see this primarily as a safety issue while the Tamil Nadu government saw it as an attempt to violate the water-sharing treaty.

It is not the intent of this article to argue for or against a party in this dispute. In fact this is not about either the historical aspects of water sharing treaty between the states or the safety aspects of the dam.

It is a painful historic fact that in India, many a times, local issues and disputes have worsened due to its being hijacked by various disruptive forces, national or international. Whether this holds true in the case of Mullaperiyar dam needs to be checked thoroughly.

This article is an attempt to investigate the forces that lie behind this controversy.

Mullaperiyar Dam Controversy in the Media

It is interesting to note that in the news media, Mullaperiyar issues get highlighted only during certain months of the year. This trend looks more or less the same for the last one decade (2000-2009).

[Figures 1 & 2 give the ‘Google news search’ for the individual years from 2000-2009].

A quick look at these figures suggests that the number of news items appearing in the media on this controversy starts in October, peaks around December and then continues on until April.

The significance of this trend will look surprisingly familiar to a Malayali or a person from South India.  It is obvious that news items about the dam controversy appear only in the months that are significant for the Sabarimala pilgrimage of the Hindus. Is this a mere conincidence? Let’s see.

Sabarimala Pilgrimage:

The Sabarimala pilgrimage is one of the most ancient pilgrimages of India. The presiding deity of Sabarimala, Lord Ayyappan, is one of the most popular deities in South India. The temple is open for worship only during the days of Mandalapooja (around November 15 to December 26), Makaravilakku (January 15), Vishu (April 14), and the first five days of each Malayalam month.

Sabarimala pilgrimage finds mention in many historical records of foreign travellers as well as colonial administrators (though this fact is studiously avoided by both Western and Indian scholars). 

‘Memoirs of Travancore’  written by William Henry Horsley in 1839 describes Sabarimala as “Chowrymully”:
“Among the other pagodas of celebrity that of Ayapen at Chowrymully attracts particular attention, vast numbers (and many even from the eastern coast) flocking to it at the period of festival in January, to present their vows and offerings, notwithstanding that it is situated in the wildest country possible.”

 
Fig.1. Google News Search for the years 2000 – 2004
 
Fig.2. Google News Search for the years 2005 – 2009

It is possible that some readers of this article will feel that this article is going to be just another conspiracy story with out any real substance. It may also be argued that this similarity in “news-trend” is most probably a result of either a natural or an accidental cause with no connection to Sabarimala issue.

But when one observes the recent over-earnestness of certain anti-Indian publications regarding the reporting of Mullaperiyar issues and  also the same yearly ritual of ‘hit pieces’ regarding Sabarimala coming around the same time of year, it would become clear to a sensible observer  that this cannot be a result of accidental or natural causes.  There is a hidden sense of purpose and deliberateness in these ‘hit pieces’ that most of the time these ‘news-stories’ come with highly misleading titles  and repetitive news  .

The first step in unravelling this mystery would be to develop some idea about the published ‘literature’ regarding Sabarimala by the modern scholars, esp. the Western Scholars. A few of the important such papers/ books will be discussed here in this context.

Only a few books have been published regarding Sabarimala so far in English by Indian / Western authors. Of the Indian authors, books written by K.R. Vaidyanathan “Pilgrimage to Sabari” Published by Bharatiya Vidya Bhavan, 1978 and Radhika Sekar’s “The Sabarimalai pilgrimage and Ayyappan cultus” Published by Motilal Banarsidass, 1992 are the prominent ones. (Note: Radhika Sekar’s work was originally written for her Master’s thesis to University of Carleton and later published by MBD).

In the recent years quite a few foreign scholars have published research papers on Sabarimala. Amongst these, Remy Delage’s (a French geographer who have published a few papers in connection with “spatial dimensions” of Sabarimala Pilgrimage) and Filippo Ossello and Caroline Ossello‘s paper (‘Ayyappan Saranam’: Masculinity and Sabarimala Pilgrimage in Kerala) which deals with “gender aspects” of the pilgrimage are significant.

These works deserve greater attentions in this context as they are a pointer towards the western psyche regarding Sabarimala pilgrimage. As normal practice with Western scholarship, all these papers have irreverent comments/ descriptions of Lord Ayyappan such as “ambivalent diety” , “hyper-male diety”  and in a few places half-truths or plain lies . There are various remarkable things about these papers that can raise a few questions or doubts in the mind of a discerning reader.

“Mapping Out Social Change in South India” – A Geographic Information System and Its Applications (Chrtisophe Z Guilmoto, Remy Delage et al.)  is the result of a bigger project  “South Indian Fertility Project” (SIFP) funded by Institut Français de Pondichéry ( research centre of the French Ministry of Foreign Affairs), Wellcome trust ( leading NGO of U.K)   etc. The objective  of this SIFP project is to “is to analyse the social and economic dimensions of demographic change through the study of spatial heterogeneity of fertility in South India”.

This paper  deserves to be read in full as its introduction to the subject, findings and the conclusion are relevant here. One also has to know why “mapping a religious pilgrimage” is a serious topic to be ‘researched’. Firstly Remy Delage in “Mapping Out Social Change in South India” asserts that “While in 1950s – 1960s, Sabarimala only attracted groups originating from Malabar Coast and the Tamil Districts neighbouring Kerala(Madurai, Virudhanagar etc), the pilgrimage today draws several million devotees coming mostly from the four corners of South India (Kerala, Tamil Nadu, Karnataka and Andhra Pradesh).”

Author/Authors do not cite any source for this nor is it clear as to how he reached his conclusion regarding the numbers and the geographical distribution of pilgrims of 50 – 60 period. However Remy Delage in a published paper titled “From Fieldwork to Research Theory on an Indian Pilgrimage”  (another paper on Sabarimala Pilgrimage) gives a number of “ten to fifty thousand persons”. Again, it is not clear as to how he has arrived at this figure. This particular paper can be considered as an important one for our purpose in another respect also as he gives out the “complete list” of primary and secondary references perused for his research. (Please note that the omission of one important primary source is very significant of which more, will be explained later).

“Mapping out Social Change in South India” primarily is an attempt at mapping the pilgrimage of Sabarimala. In this study, a definite interest is taken with respect to movement of pilgrims from the State of Tamil Nadu. A district wise break-up of Tamil Nadu pilgrims was done using a questionnaire survey during the pilgrimage. Using this limited data, GIS maps were created for visualising geographic origin of pilgrims from Tamil Nadu, for representing routes and major destination (holy places) liable to be visited by the Pilgrims en-route to Sabarimala.

Though throughout the paper, an attempt has been made to study the routes or visiting places of the pilgrims from Tamil Nadu, the conclusion that the author arrives at is totally ambiguous and unrelated. It would appear as if such a conclusion is given just to hide the real intentions. This is because, the maps, (even though data is taken from a non-representative sample) clearly indicate that, the neighbouring districts of Madurai, Coimbatore, Theni etc ‘produces’ the major portion of the Tamil Nadu Pilgrims to Sabarimala. This fact is a matter of common knowledge and does not require any Geographic Information System (GIS) to prove this. But the use of GIS, to map out the routes and the other holy places/temples frequented by pilgrims of Sabarimala is a novelty, the use of which would be highly beneficial for its intended readership.

Here, the second connection between Mullaperiyar & Sabarimala emerges.

As per Wikipedia, “The dam’s purpose was to divert the waters of the west-flowing Periyar River eastwards, …………….taking the water from the reservoir through a tunnel cut across the watershed and Western Ghats to the arid rain shadow regions of Theni, Madurai District, Sivaganga District and Ramanathapuram districts of Tamil Nadu”

This would mean that the areas served by Mullaperiyar dam are exactly the same areas from where, originates the ‘major portion’ of Tamil Sabarimala pilgrims.

Now it’s the time to ask ourselves some what if scenario questions and its effect on Sabarimala Pilgrimage:

a) What would happen if State of Kerala tries to forcefully ‘take over’ Mullaperiyar dam citing ‘safety’ reasons or tries unilaterally to build another dam in the place of Mullaperiyar?

b) What would happen if Mullaperiyar dam ‘breaks’ or is ‘made to break’?
The answer to the first question would be extreme resentment from State of Tamil Nadu which will lead to immediate economic blockade of the two passes which will lead to a state of mutual hostility. The result would be highly disastrous for Sabarimala Pilgrimage as well as for the unity of the nation. The answer to the second question would also be extreme hostile reaction from the State of Kerala towards the Tamils which would certainly affect Sabarimala Pilgrimage as well as the cultural unity amongst them. Thus it can be seen that in both cases, it’s a win-win scenario for those who want to disrupt the Pilgrimage.

The scarier part in this Issue is that, the same effects can happen even if there is a feeling that two mentioned scenarios are going to happen. i.e. Even a misunderstanding that the State of Kerala is attempting to change the treaty unilaterally or the feeling that the dam is extremely unsafe can produce the same result of disrupting the Sabarimala Pilgrimage. This has been happening for the last ten years. It can be seen that to till this day, this issue has been ‘kept alive’ (thanks to our ‘liberal political & Judicial system) by various means. The latest one in this regard is a ‘Hollywood movie” named “DAM 999”  which is going to get released soon.

The producer as well as the director of this movie, Sohan Roy is a Malayali Entrepreneur who owns a marine company based in UAE. The very name of the movie suggests that it is related to the Mullaperiyar Issue. It is still unknown how this subject is going to get treated in the movie or even how the movie is going to fare in the box office. But surely it looks like another attempt to take this issue to a ‘higher level’. The news that it is going to be released in 4 languages with the possible involvement of Celebrities like Aishwarya Rai, Celine Dione and other top level artists from Malayalam film Industry gives some hints about this.

But now a genuine question can be raised as to how and why Sabarimala is so important that such great efforts are being made to destroy it. Who are its enemies? What are their intentions? Have they attempted to destroy it previously? If so, why there are no historical records for it?

Sabarimala Temple Arson

In order to answer this, we need to historically revisit the 1950’s. It would be seen that in all currently available books/ websites/ periodicals there would be a single line mention of temple fire in Sabarimala, which forced the then administration to rebuild the temple.  Some very few websites mentions this as a handiwork of some ‘miscreants’. The entire matter has been so described in those books that even perceptive ‘hindutvavaadins’  began to assume this incident as ‘a forest fire’ intentionally / unintentionally initiated by members of a ‘rival’ community primarily for financial / land grab attempts.

It should also be noted that even our foreign scholars of this subject maintain their silence on this. Remy Delage in his paper titled “From Fieldwork to Research Theory on an Indian Pilgrimage” gives a full mention of the efforts of two devotees who tried to ‘promote’ Ayyapa in India, particularly after the ‘Temple fire’.  Yet he also ‘forgets’ or ‘choose not’ to mention this very important source. This is when he includes all government publications as well as record from 1906 to 2000’s.

What could be ‘so interesting’ in this report that all “our scholars” are conveniently forgetting it?? Why is it so difficult for researchers to locate this report??

It should not be so. As a matter of fact, there was an enquiry report titled “Sabarimala Temple Arson Case” which was later published by Government of Kerala in 1957.  This report (35 pages) is now available from a government owned website (Information & Public relations Department) (http://www.firstministry.kerala.gov.in/).

Sabarimala Temple Arson Case: Enquiry Report was the report of the investigation of the same case conducted by Shri. K. Kesava Menon, Deputy Inspector General of Police, Special Branch, C.I.D. (On Special Duty). This report is significant for multiple reasons. Firstly, this report completely unravels the players who are actually involved in this issue.

Secondly this report extensively covers the “sentiments” of a certain community and proves that the most important reason for this temple arson was religious fanaticism. Thirdly had this report been studied and lessons learnt, Hindus could have avoided the ignominy of the “Nilakkal Agitation episode”  This is because this enquiry report categorically narrates this strange episode in detail –

“There is another back ground, which if viewed with the facts and the incidents mentioned above, will lend support to the possibility of an organised plan to destroy the Sabarimala shrine. In the month of Makaram, according to Ouseph, he followed a party of muthalalies consisting of Karimbanal Kochukunhu muthalali, Jnellamitthath  Kuttiachan, Podimittom Verghese, Karipparambil Devassya, Vadakkepparambil thomman and Pottamkulam Thomas, who left Erumeli in a Jeep and went to Kalaketti from where they went to Kollamuzhi by walk and halted. They directed the coolies to go into the forests and hunt. Then the muthalalies and himself went to Nilakkal in search of a church which they believed to be existing at Nilakkal. Though a search was made, they did not find any remnants of a church, but they saw only remnants of two or three temples.

It is surprising that at this period of the history of Travancore these muthalalies are searching for a church on the route to Sabarimala. It may be that either they want to establish by some evidence the existence of a church there or to renovate it or they are in search of a suitable place for building a church. Anyway the desire for a church near the Sabarimala orthodox route seems to have been deeply rooted in their mind as otherwise there was no necessity for all these muthalalies to join on this business. This it can be seen that since some time, the Christians have begun to deel the increasing number of low caste Hindus visiting the Sabarimala temple in ecstasy and devotion, which in all probability they would have thought if not checked would inevitably result in a check to the growing process of conversion of low caste Hindus to Christianity.

Further, the existence of a church at Nilakkal and Pampakadavu would in the long run attract Christians to colonise the area and thereby they could exploit these fertile regions and improve their financial conditions.”

That these exact things happened after a period of 30 years during Nilakkal agitation which led to their success in building their church at Nilakkal proves the extreme short sightedness of the Hindus.

Some other Excerpts from the Enquiry report:

1) ……………… the marks of violence on the brass-plate door of the Sreekovil together with the marks on the idol, raise the irresistible conclusion that the forcible entry into the Sreekovil was for the purpose of breaking the idol and that the weapon that was used to cut the Sreekovil door was the same used to break the idol. At the scene of occurrence, there was an axe and it is definite that that axe was used to cut the Sreekovil door, as traces of brass were found on the sharp edge of the axe and hence it has to be said that the fire was not accidental. ( Page 2 of the report)

2) The temple and its surrounding buildings were built up of wood, copper, brass, which were not easily inflammable, but they have been completely burnt. This is evidence enough to show that great effort has been made to set fire to the temple and speaks a deliberate action. ( Page 2 of the report)

3) The possibility of fire around the forest area enveloping the temple and thus bringing about the destruction of the temple is also out of the question, as there were no signs of any such forest fire around the area, and there were ample indications of a deliberate setting fire of the temple at the scene. ( Page 2 of the report)

4) The temple and surrounding building as already mentioned having been built of mostly non-inflammable materials, could not be easily set fire to and on a modest calculation, the perpetrators could have worked at this at least for four to five hours continuously, as evidenced from the emptying of the ghee tins and utilising cloth and other materials to set fire to the temple. Further, there were signs of occupation of the temple premises by a party. They have made use of the provisions that were stored in the temple including coriander. These clearly show that great labour has been undertaken in committing this act. ( Page 3 of the report)

5) After having explained that theft was not the motive of the offenders, the next point for consideration is to find out what else is the motive and who could possible have that motive. From the examination of the scene of occurrence and attendant circumstances, it was possible to come to a conclusion that the offence was a deliberate one well conceived and executed. There was a touch of open vandalism and desecration was the only purpose. The breaking of the idol after forcibly entering into the Sreekovil by cutting open the door with an axe indicates ferocity. With this background, the whole point has to be viewed ( Page 3 of the report)

6) Offenders have to reach the temple through such routes and familiarity and knowledge of the surrounding forest area and routes are essential requisites for such an expedition. Though it will not be correct to state that there are no Hindus who are not acquainted with the place and route, it is reasonable to consider that Christians have got more familiarity and knowledge than the Hindus in this direction, as they and they alone occupy the places at the base of these hills and they are the only persons who hunt and poach in the vicinity of the temple day in and day out. In short, they have more facilities to commit this crime than any other community; and it is in evidence that they have hunted and poached in the vicinity during the relevant period.

The forest lands and the areas either at the beginning of these routes or lying along these routes are all cultivated not by the Hindus but by the Christians. The Hindus have not and cannot have so much of opportunities as the Christians. A Christian has absolutely no regard for a Hindu temple or idol. To him a Hindu idol is either a piece of stone or a block of metal. In short, he attached no sacredness for any Hindu idol or temple except that he may admire as a work of art. It is otherwise for a Hindu. ( Page 4 of the report)

7) This offence is not at all the work of a mad man as evidenced from the method or manner in which the temple was set fire to and idol broken. The Hindus have no influence over the area and any party of Hindus cannot get into forests without being noticed by Christians. ( Page 4 of the report)

8) A party of Hindu coolies who had gone to collect minor produce had satisfactorily explained their movements and a thorough verification was made. They had no hand in this. The Hindus have no purpose whatsoever by destroying this ancient sacred temple. It is from this temple that Hindus get a large income. It is this temple that brings unity among all classes of Hindus.  ( Page 4 of the report)

9) Further, if the Hindu Mandal wanted to dot it, they would have as well done this before the Kaviyur  reconversion or even before the Hindu Mandal Convention at Quilon. Finally, if the Hindus have done this, certainly information would have come out by this time regarding the perpetrators, because, psychologically at least one of the Hindus would have become terror-stricken and blurted out the details to somebody. It was because the offence has been committed other than by the Hindus, no information has so far come forth. This is borne by the fact that a Christian or a Muslim has absolutely no feeling for the destruction of Hindu idol or temple. This again is a point of Psychology.(  Page 5 of the report)

10) History has repeatedly shown that such sacrilegious acts in spite of the devotion of the Hindus towards such ancient temples and idols have been committed with a view to challenge the basic existence of the Hindu temples. This is not only due to the fanaticism in the wake of hatred but also due to a desire to put a stop to the influx of a large section of humanity into the folds of this ancient religion. This is one of the sacred temples which draw due to its sanctity thousands and thousands of devotees of all castes and creeds to offer their prayers to GOD AYYAPPA.

Long before the Father of the Nation preached temple entry for all untouchables, this ancient temple stood as a beacon light and guidance to the whole of India. For example, the low caste Pulaya and the high caste Brahmin rubbed shoulder to shoulder and offered prayers in this ancient temple. In the present day, in the wake of partition and communal tension among different communities, exhibiting the ugly signs of enmity against one another, this Makaravilakku stood in all its solidarity voicing forth the union of all Hindus into one fold and the fact stood as the foundation stone on which caste, creed and colour had to be shed away in the worship of the all-pervading God. (  Page 6 of the report)

11) Investigation having pointed out the hand of Christians on circumstantial evidence, the details of which I have given below, it is natural to believe that the above facts related to the motive are not inconsistent with the evidence gathered. I am emphasising this point to show that the case was investigated as an ordinary Arson case on other important circumstantial findings with a view to trace the offenders, in which the motive point was not taken into consideration to begin with, and after investigating this on the lines mentioned above, and having arrived at conclusions, the motive point came in naturally in the wake of investigation. (  Page 8 of the report)

Conclusions

1) Presently, Sabarimala temple reportedly gets better security coverage. Serious studies need to be made about Government’s view of threat perceptions to Sabarimala.

2) There were reports in the press regarding certain explosions on 27-12-2009 near Sabarimala which caused panic.  On 5th Jan 2010 PTI reported arrest of a LTTE  man at cumbum. This is a serious development to be considered. It is a widely known fact that a certain “Universal” religion was one of the sponsors for this terrorist organisation. The fact that most of these types are out of jobs now and sitting idle in T.N camps should be taken into consideration. Any attempts of LTTE to infiltrate to the either forests or the shelter camps for refugees near Kerala / T.N border needs to be monitored.

3) The protection of Mullaperiyar Dam needs to be strengthened. The fact that the adversaries can go to any length for their nefarious deeds is to be acknowledged.

4) Let us remember what H.G Wells says in his book ‘Crux Ansata’   “I think that it stands for everything most hostile to the mental emancipation and stimulation of mankind. It is the completest, most highly organized system of prejudices and antagonisms in existence. Everywhere in the world there are ignorance and prejudice, but the greatest complex of these, with the most extensive prestige and the most intimate entanglement with traditional institutions, is the[ XXX]. It presents many faces towards the world, but everywhere it is systematic in its fight against freedom.”

REFERENCES: 

1. Ministry of Water Resources, Government of India

http://wrmin.nic.in/index3.asp?subsublinkid=739&langid=1&sslid=733

2. Ministry of Water Resources, Government of India

http://wrmin.nic.in/index3.asp?subsublinkid=739&langid=1&sslid=733

3. JOURNAL OF KERALA STUDIES, PUBLISHED BY UNIVERSITY OF KERALA, Vol. XXXI, March-Dec 2004, pp. 1-66 (William Henry Horsley’s Memoir of Travancore (1839): Earliest English Treatise on the History of Travancore
Achuthsankar S. Nair,  University of Kerala)

4. “Stop Pilgrimage promotion in Sabarimala: Study” (P.Venugopal) : The Hindu, Dec 26, 2001

5. From Tehelka Magazine, Vol 5, Issue 24, Dated June 21, 2008 publishing repetitive news regarding Sabarimala on 2nd January 2010

6. Remy Delage-  Pilgrimage and Environment in South India — A Research of Compatibility Between Conflicting Ideologies ; Mapping Out Social Change in South India — A Geographic Information System and Its Applications

7. Filippo Ossello and Caroline Ossello — ‘Ayyappan Saranam’: Masculinity and the Sabrimala Pilgrimage in Kerala,2003

8. Filippo Ossello and Caroline Ossello — Ayyappan Saranam’ – [“The resultant child,Ayyappan, product of two males, was born from Vishnu’s thigh. Shiva and Vishnu were ashamed” – This story of ‘shame’ is un heard of and most probably  a wilful lie]

9. http://www.ifpindia.org/South-India-Fertility-Project-SIFP.html

10. http://www.demographie.net/sifp/objectives.htm

11. See  http://www.saranamayyappa.org/ResearchArticles.htm

12. See- ceias.ehess.fr/docannexe.php?id=952

13. Mullaperiyar Dam. (2010, January 7). In Wikipedia, The Free Encyclopedia. Retrieved 12:27, January 10, 2010, from http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mullaperiyar_Dam&oldid=336405035

14. Film Review,Oct 2009 –The Hindu http://www.thehindu.com/mp/2009/10/24/   stories/2009102451611700.htm

15. Malayala Manorama Website (20-Dec-2009) http://www.manoramaonline.com/cgi-bin/MMOnline.dll/portal/ep/malayalamContentView.do?tabId=4&programId=1073752864&BV_ID=@@@&contentId=  6320608&contentType=

EDITORIAL&articleType=Malayalam%20News

16. Rajeev Srinivasan, Rediff http://www.rediff.com/news/2003/feb/28rajeev.htm     -“The settlers are almost entirely Christian. In their enthusiasm, some Christians actually set fire to the Sabarimala temple in the 1950s: it was a nuisance to them in their attempts to grab the surrounding forest”
 
17.  Menon, K Kesava Sabarimala Temple Arson Case: Enquiry Report. Kerala     — Trivandrum: The Govt.Press, 1957
 
18. Report can be downloaded from www.firstministry.kerala.gov.in/pdf/bills/Reports/tmple_arsn.pdf
 
19. For more details see http://www.hinduismtoday.com/modules/smartsection/item.php?itemid=279

20. Malayala Manorama http://www.manoramaonline.com/cgi-bin/MMOnline.dll/portal/ep/contentView.do?contentId=6442196&tabId=1&programId=1080132915&channelId= -1073865030&BV_ID=@@@
 
21. PTI http://www.ptinews.com/news/453575_Suspected-LTTE-militant-arrested

(http://indianrealist.wordpress.com/2010/01/16/mullaperiyar-dam-controversy-and-sabarimala/)
இந்த வாதத்தை அவ்வளவு சீக்கிரம் ஒதுக்கிவிட முடியாது என்பது மட்டும் உண்மை. இந்தியாவில் ஏற்படும் பிரச்சனைகளை ஆழமாக நோக்குங்கள். அந்த பிரச்சனையின் பின்னால் யார் இருக்கிறார்கள் என்பதைக் காண முயலுங்கள். அவர்களுடைய  நடவடிக்கைகளை அலசுங்கள். அவர்களுடைய கொள்கைகள் என்ன என்பது பாருங்கள். அடிக்கடி வெளிநாடு செல்கிறார்களா என்பதை பத்திரிகைகளில் கூர்ந்து கவனியுங்கள். பிரிவினை பேசும், தேசத்திற்கு ஊறு விளைவிக்கும் நபர்களுடன் அவர்களுக்கு தொடர்பு இருக்கிறதா என்பதைப் பாருங்கள். மனித உரிமை என்று பேசி ஒரு சார்பு வகையில் செயல் படுகிறாரா என்பதை கவனியுங்கள். எத்தனையோ குலாம் நபி ஃபாய்களை (புரிந்து கொள்ளும் காலம் வரும் ) உங்களால்  அறிந்து கொள்ள முடியும். ஊடகங்கள் மறைக்கும் சில தகவல்களை இணையத்தில் தேடுங்கள். நீங்களே உண்மையை உணர்வீர்கள். இந்தியாவில் மட்டும் தான் அந்நிய சக்திகள் ஊடுருவ முடியும். காரணம் நமது (போலி) மதச்சார்பின்மை!